ภายในห้องโองอันกว้างใหญ่ทั้งวิจิตงดงามราวโถงพระราชวัง ปรากฏร่างสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ โดยมีสตรีอีกนางนั่งอยู่ในเก้าอี้ถัดลงมา
ตอนนี้สตรีในชุดแดงที่มีรูปร่างหน้าตาชวนให้บุรุษเพศหลงใหลและนั่งถัดลงมาจากบัลลังก์ขั้นหนึ่งอยู่ๆก็ขมวดคิ้ว คล้ายสัมผัสได้ถึงเรื่องราวผิดท่าประการหนึ่ง
“หืม? มีอะไรหรือ?”
ต่างจากสตรีที่มีรูปร่างหน้าตาชวนให้หลงใหลเย้ายวนราวปีศาจชุดแดง สตรีที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มาในชุดสีคลุมสีเขียวอ่อน ผู้มีใบหน้าสวยสง่ามากราศีทั่วร่างยังให้ความรู้สึกสูงศักดิ์ยากจะกล่าว ช่างต่างจากสตรีชุดแดงราวคนละขั้ว
“ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกพี่หญิง…”
ได้ยินคำของสตรีชุดเขียวอ่อน สตรีชุดแดงแม้กล่าวปฏิเสธพลางส่ายหัวไปมา หากแต่ในสายตายังฉายความกังวลใจประการหนึ่ง
“หากไม่มีอะไรแล้วเจ้าจะทำหน้าแบบนี้เหรอ…มีอะไรก็ว่ามาเถอะ ใช่เรื่องเร่งด่วนหรือไม่?”
สตรีชุดเขียวอ่อนยิ้มถามออกมา และยามนางยิ้มช่างให้ความรู้สึกเสมือนมวลบุปผานานาพรรณพร้อมใจกันเบ่งบานนัก ยังชวนให้ผู้คนรู้สึกเสมือนมีสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านก็ไม่ปาน…
“มีสหายน้อย 3 คนหลังจากได้รับมรดกในบ่อโลหิตสืบทอดของพวกเราแล้ว แต่ไม่เพียงไม่ขึ้นมายังระนาบเทวโลกทันที…พวกมันกลับเข้าไปในแดนลับต่างสวรรค์! ผู้ตรวจสอบจึงแจ้งให้ข้าไปรับพวกมันมาที่ว่านโช่วเทียน…”
