หานเฉวี่ยไน่กับจางยี่ก็อึ้งค้างไปกับวาจาของต้วนหลิงเทียนแล้วจริงๆ
ทั้งคู่คิดว่าต้วนหลิงเทียนช่างดุร้ายเอาแต่ใจนัก!
“หืม?”
หลังเหินร่างไปได้ไม่ทันไร ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าจางยี่กับหานเฉวี่ยไน่ไม่ได้ติดตามเขามา จึงหันกลับไปมองดูด้วยความสงสัย ก็เลยพบทั้งคู่ลอยร่างแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นปานรูปปั้น 2 รูป
“พวกเจ้ามัวงงอะไรอยู่ ไปกันเถอะ…”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนที่หันกลับมามอง ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนเบาๆ
“อะ..อื๊อ”
“ได้ๆ!”
พอหานเฉวี่ยไน่กับจางยี่ได้ยินเสียงต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง สติทั้งคู่ก็กลับมาอยู่กับร่องกับรอย เร่งเหินร่างตามหลังต้วนหลิงเทียนไปทันที
เป็นธรรมดาหัวใจทั้งคู่ยังคงสะท้านกับเรื่องราวไม่หาย…
พวกมันเองก็อยากรู้นัก
ว่าชายหนุ่มชุดม่วงตรงหน้าที่แท้ไม่กลัวเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ทั้งหลายจริงๆ หรือกำลังเสแสร้งทำเป็นลึกลับ
กระทั่งหานเฉวี่ยไน่ที่เชื่อมั่นในตัวต้วนหลิงเทียนมาโดยตลอด ตอนนี้ยังอดหวั่นใจไม่ได้
เพราะนางไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียนมีพลังสูงถึงขั้นฆ่าเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ได้จริงไหม
“เสียสติ! เสียสติไปแล้ว!”
“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้เสียสติไปแล้วจริงๆ! มันกล้าเมินเฉยทำเป็นไม่เห็นหัวเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ไม่ว่า ยังกล้ากล่าววาจาท้าทายออกกมาเช่นนั้นอีก!”
“นี่มันถือดีในพลังฝีมือของตัว…หรือที่แท้มันไม่กลัวเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์กันแน่?”
