ก่านหรูเยี่ยนเผยยิ้มขื่นขมออกมา สองตาไม่ทราบเอ่อคลอตั้งแต่เมื่อไหร่ หยาดใสไหลรินลงมาเป็นสายรดแก้ม ยิ่งมองใบหน้างามแสนอ่อนโยนเบื้องหน้ามากเท่าไหร่ ยิ่งบังเกิดความเวทนาสงสารน้องสาวฝาแฝดผู้นี้นัก…
“พี่หญิง…ข้าไม่อยากเป็นภาระเขาอีกแล้ว”
และคำตอบของเค่อเอ๋อก็เรียบง่ายนัก
สำหรับ เขา ที่เค่อเอ๋อว่าแน่นอนย่อมหมายถึงต้วนหลิงเทียน
“เจ้า…โง่งม ตัวโง่งม!”
ได้ยินคำตอบของเค่อเอ๋อทั้งเห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเค่อเอ๋อขณะเหม่อนึกถึงใครบางคน ใจก่านหรูเยี่ยนก็สั่นสะท้านนัก ปากอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาคำเดิมซ้ำๆ…
ในความคิดของนางน้องสาวผู้นี้โง่งมเกินไป!
“พี่หญิงท่านพึ่งเข้ามาหรือ?”
เค่อเอ๋อกล่าวถามเปลี่ยนเรื่องทันที
“อื๊ม”
ก่านหรูเยี่ยนพยักหน้ารับ จากนั้นค่อยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “พอเข้ามาข้าก็ไปปรากฏตัวในสถานที่เมื่อครู่ทันที และได้เห็นคนกำลังช่วงชิงยอดสมบัติสวรรค์เล่มนี้กันอยู่”
กล่าวถึงจุดนี้ก่านหรูเยี่ยนก็ยกดาบเสี้ยวจันทร์ในมือขึ้นมาชมดู
ถึงตอนนั้นแม้นางไม่ได้สนใจอะไรมากมายนักว่ายอดสมบัติสวรรค์ชิ้นนี้จะตกอยู่ในมือใคร และนางก็ไม่คิดอิจฉาคนที่ได้ยอดสมบัติสวรรค์ไปครอง
เพราะตอนนั้นนางไม่กล้าคิดหวังอะไรในยอดสมบัติสรรค์
แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายยอดสมสมบัติสวรรค์เล่มนี้จะตกมาอยู่ในมือของนาง!
“เช่นนั้นท่านก็คงยังมิรู้…ว่าที่นี่ไม่ใช่แดนลับเซียนกระบี่ที่อาวุโสฟงชิงหยางทิ้งไว้?”
