“หากจะกล่าวว่า ตั๊กแตนจ้องจับจั๊กจั่นไม่รู้ภัยนกขมิ้นอยู่ด้านหลัง…ชายชราผู้นี้นี่ล่ะคือนกขมิ้นที่แท้จริง!!”
“วันนี้เพียงเพื่อดาบเซียนอมตะเล่มเดียว…เซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ถึงกับตกตายไปอย่างสูญเปล่า 3 คน”
“หากพวกมันรู้กันแต่แรกว่าที่นี่ยังมีเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์อยู่ พวกมันคงไม่พยายามกันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเข่นฆ่ากันชิงดาบเซียนอมตะเล่มนี้หรอก…เพราะสุดท้ายแล้วต่อหน้าเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์ พวกมันจะสู้แค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”
…
เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่าเบื้องหน้า เหล่าเซียนอมตะเสเพลทั้งหลายอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างสะทกสะท้อน เมื่อตระหนักได้ว่าเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ทั้ง 3 ตกตายอย่างสูญเปล่าเพียงใด…
เซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์…
นั่นมันเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์เชียวนะ!
กลับต้องมาตายเปล่าแบบนี้!
ยิ่งไปกว่านั้นยังตกตายไปถึง 3 คน!
ฟุ่บ!
ภายใต้สายตาของทุกคนชายชราชุดเทาที่เข่นฆ่าชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ไปแล้ว ก็มาหยุดร่างตรงหน้าข่ายอาคมป้องกันยอดสมบัติสวรรค์บนศิลาก้อนใหญ่ และเพียงยกมือขึ้นอย่างไร้เรื่องราวก็ทำลายข่ายอาคมลงได้โดยง่าย
หลังทำลายข่ายอาคมไปแล้ว ชายชราก็เอื้อมมือไปคว้าดาบเสี้ยวจันทร์มาถือเอาไว้ สองตาไล่มองพินิจตัวดาบ
หว่างคิ้วของมันเผยความสุขความพอใจออกมาไม่น้อย
เพราะแม้แต่ตัวมันเองก็ไม่คิดเลยว่าจะมีโชควาสนาขนาดนี้…
