ท่ามกลางสายตาทุกคน ชายวัยกลางคนที่ว่าก็คล้ายแปรเปลี่ยนเป็นสายลมหอบหนึ่งพัดหายไป ปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ไม่ใกลจากดาบเสี้ยวจันทร์อันเป็นยอดสมบัติสวรรค์
“ดาบเซียนอมตะเล่มนี้…เป็นของข้า!!”
สองตาชายวัยกลางคนทอประกายเรืองวูบ เตรียมพร้อมทำลายอาคมป้องกันที่ล้อมรอบยอดสมบัติสวรรค์ไว้ และรับมันไปครอง…
“พวกเราเสียเวลาเฝ้ารออยู่เนิ่นนาน…แต่สุดท้ายกระทั่งน้ำแกงสักถ้วยยังมิได้ดื่ม”
เหล่าเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ทั้งหลายได้แต่ยิ้มขื่นขมออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“พลังฝีมือของมันสูงเกินไป…มองไปในบรรดายอดฝีมือขอบเขตเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ ข้าว่ายังมีน้อยคนนักที่เหนือกว่ามัน!”
“พลังฝีมือของมันนับเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญที่สุดคือมันมีความอดทนสูงและเฝ้ารอฉกฉวยโอกาสได้อย่างเลิศล้ำ! ยังอดทนได้อย่างดีตั้งแต่แรกถึงตอนนี้!!”
….
ตอนนี้ทุกคนไม่เว้นก่านหรูเยี่ยนรู้สึกว่า…
ยอดสมบัติสวรรค์ชิ้นนี้ต้องตกเป็นของชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่แน่นอนแล้ว
อย่างไรก็ตามดั่งคำที่ว่า เดินไม่ทั่วเล้าไก่อย่าพึ่งนับไข่ในตะกร้า! หากเรื่องราวยังไม่ถึงจุดสิ้นสุดจริงๆ ย่อมไม่อาจสรุปผลลัพธ์!!
“ผู้ใดบอกว่ามันเป็นของเจ้า?”
เสียงชราหนึ่งดังขึ้น ปรากฏร่างชายชราชุดเทาค่อยๆลอยเข้ามาอย่างไม่รีบไม่ร้อน พาลให้สุรเสียงโดยรอบเงียบลงทันที
สายตาของชายชราชุดเทามองจ้องไปยังชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้กำลังจะทำลายข่ายอาคมและคว้ายอดสมบัติสวรรค์ไปครอง
