“แผ่นศิลาที่ข้าบันทึกเวทย์พลัง 13 กระบี่บงกชฟ้าเอาไว้ สามารถทำความเข้าใจพร้อมกันได้หลายคน เพียงแค่วางมือลงบนแผ่นศิลาพวกเจ้าก็จะได้แลเห็นเนื้อความ…อย่างไรก็ตามจะเริ่มนับเวลาตั้งแต่ที่มือแรกแตะลง และพลังของแผ่นศิลานี้จะคงอยู่เพียงแค่ 3 วัน 3 คืนเท่านั้น เมื่อครบกำหนดแล้วแผ่นศิลาจะหายไป…”
“ข้าหวังว่าในบรรดาพวกเจ้าจะมีใครบางคนสามารถจดจำ 13 กระบี่บงกชฟ้าได้ครบถ้วนสมบูรณ์…ทั้งข้ายังหวังว่าสักวันจะได้พบพานผู้ที่เข้าใจ 13 กระบี่บงกชฟ้าในระนาบเทวโลกอย่างยิ่ง…ถึงระหว่างเราไม่ถือว่าเป็นศิษย์อาจารย์ แต่พวกเราก็สามารถร่ำสุราชมจันทร์ด้วยกันได้…”
ฟังจากวาจาเหล่านี้เผยให้เห็นรสนิยมในการดื่มสุราของหลี่ไป๋อีกครั้ง
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนกับพวกสนใจแต่คำ ‘สามารถทำความเข้าใจพร้อมกันได้หลายคน’ เท่านั้น
เพราะนั่นหมายความว่าทั้งหมดสามารถทำความเข้าใจเวทย์พลังเลิศล้ำนี่ได้โดยที่ไม่ต้องแก่งแย่งกัน!
“เริ่มเลยแล้วกัน”
เมื่อเห็น หานเฉวี่ยไน่ จางยี่และหลิ่วเสวียมองมาด้วยสองตาลุกวาวคล้ายรอเอามือไปแตะแผ่นศิลาไม่ไหวแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ยิ้มบางๆ ก่อนที่จะเดินนำไปยังแผ่นศิลาที่บรรจุเวทย์พลัง 13 กระบี่บงกชฟ้าไว้ทันที
ปึก!
ต้วนหลิงเทียนเป็นคนแรกที่เอามือวางบนแผ่นศิลา
ปึก! ปึก! ปึก!
ทันใดนั้นพวกหานเฉวี่ยไนทั้ง 3 ก็วางมือลงบนแผ่นหินทันที
หลังจากนั้นไม่นานต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆก็หลับตาลง
“นี่มัน…”
