ภายในสมบัติสถานระดับสวรรค์ที่เหลือไว้โดยเซียนกระบี่บงกชฟ้า หลี่ไป๋…
“เป็นกระบี่เซียนอมตะ!!”
หลังผ่านไปหลายวัน ในที่สุดต้วนหลิงเทียนกับพวกก็ฟันฝ่าบททดสอบทั้ง 3 ด่านมาได้สำเร็จ และในที่สุดก็ได้รับสมบัติชิ้นแรกที่หลี่ไป๋เหลือทิ้งไว้…
กระบี่! ยังเป็นกระบี่เซียนอมตะ!!
วู้ม! วู้ม! วู้ม!!
…
ต้วนหลิงเทียนที่ถือกระบี่เล่มใหม่ในมือลองจ่ายพลังลงไปในตัวกระบี่แค่เล็กน้อย ตัวกระบี่ก็เปล่งกลิ่นอายพลังคมกล้าออกมาอย่างหาใดเปรียบ ยังปรากฏรังสีกระบี่แหลมคมวูบวาบออกมากรีดเฉือนบรรยากาศโดยรอบ ส่งสำเนียงเสียงคมสะท้านใจผู้ฟังนัก…
“ระดับของกระบี่เซียนอมตะเล่มนี้…พอๆกันกับกระบี่เซียนอมตะที่ข้ามี”
หลังทดสอบพลังอำนาจของตัวกระบี่ ต้วนหลิงเทียนก็มั่นใจได้ทันทีว่ากระบี่เล่มนี้มีพลังอานุภาพพอๆกันกับกระบี่เซียนอมตะที่ใสประหนึ่งสร้างขึ้นจากน้ำบริสุทธิ์ที่เขาได้รับมาแต่แรก
“จางยี่ เจ้าเองก็ใช้กระบี่เป็นอาวุธหลักนี่…งั้นกระบี่เล่มนี้เจ้าเอาไปสิ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบก็โยนกระบี่เซียนอมตะในมือไปให้จางยี่ ด้วยท่าทางราวกับทิ้งขว้างขยะ…
“เอ่อ…”
หลังจากรับกระบี่ที่ต้วนหลิงเทียนโยนมาตามสัญชาตญาณ จางยี่ก็มองกระบี่พักหนึ่งค่อยเผยสีหน้าลังเล กล่าวออกมาว่า “ต้วนหลิงเทียนตลอดทางที่ผ่านมา ด้วยพลังอ่อนด้อยของข้ามันแทบไม่อาจช่วยอะไรเจ้าได้เลย…กระบี่เล่มนี้มิสู้เจ้าเก็บไว้เองดีหรือไม่?”
