และตอนนี้กลิ่นอายที่เล็ดลอดออกมาจากแดนลับต่างสวรรค์ทางหลุมดำ ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายดังกล่าวเช่นกัน ถึงแม้มันจะค่อนข้างเบาบางมากกว่ากันก็ตามที
ทว่าซูหลี่ที่บังเอิญถูกส่งขึ้นมาภูมิภาคเบื้องบนบริเวณเขตตะวันตกพลันสัมผัสถึงมันได้…
หากเป็นซูหลี่ที่อยู่ในสภาพมีสติสัมปชัญญะเกรงว่าคงไม่อาจสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังเบาบางดังกล่าว
อย่างไรก็ตามในขณะที่ถูกมารครอบงำร่าง มารร้ายในร่างซูหลี่กลับสามารถตระหนักถึงสิ่งนี้ได้อย่างชัดเจน มันจึงเร่งรุดเดินทางมาที่นี่ทันที
เลยเกิดเรื่องราวอย่างเมื่อครู่ขึ้น
“ท่านปู่พยากรณ์…ท่านลุงซูหลี่คงมิเป็นไรใช่หรือไม่?”
ต้วนซือหลิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองถามผู้เฒ่าพยากรณ์ด้วยสายตาเป็นกังวล หลังจากที่ยืนยันได้แล้วว่าการกระทำก่อนหน้าหาใช่เจตนาของซูหลี่เองไม่
ลึกลงไปในแววตานางยังเผยให้เห็นถึงความคาดหวังประการหนึ่ง คาดหวังว่าผู้เฒ่าพยากรณ์จะบอกว่าไม่เป็นอะไร และท่านลุงซูหลี่ของนางต้องสบายดี…
“น่าจะไม่เป็นอะไรหรอก…”
และชายชราก็ตอบคำไปในทำนองที่นางคาดหวัง “มองจากอาการของซูหลี่แล้ว หลังจากที่ถูกจิตมารครอบงำแม้จะแทบควบคุมตัวเองไม่ได้…แต่วินาทีสุดท้ายยังแข็งขืนต่อต้านได้สำเร็จ! และฟังจากวาจาของมันท่าทางเรื่องพวกนี้จะมิใช่ว่าพึ่งเกิดขึ้นครั้งแรก…”
“เช่นนั้นเจ้ามิต้องห่วงเรื่องนี้ไป สักวันลุงซูหลี่ของเจ้าต้องเอาชนะจิตมารได้แน่…”
ผู้เฒ่าพยากรณ์อดไม่ได้ที่จะกล่าวปลอบปิดท้าย
