“สำนักเทียนซือของเจ้ามีเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์…แล้วหมู่บ้านเกาเหล่ากับฮัวกั่วซานเล่ามีด้วยหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
“ในฮัวกั่วซานที่รู้ๆมีอยู่แน่ๆหนึ่งคน…สำหรับหมู่บ้านเก่าเหล่าดูเหมือนจะไม่มี แต่เป็นธรรมดาว่าถึงหมู่บ้านเกาเหล่าจะไม่มีเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสถานะของพวกมันในระนาบเหยียนหวง เนื่องเพราะหมู่บ้านเกาเหล่ามีสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับฮัวกั่วซานนัก ใครตั้งตัวเป็นศัตรูกับหมู่บ้านเกาเหล่า ก็ไม่ต่างตั้งตัวเป็นศัตรูกับฮัวกั่วซาน!”
“เรื่องนี้น้องหลิงเทียนเจ้าคงรู้อยู่แล้ว…เพราะบรรพชนผู้ก่อตั้งฮัวกั่วซานกับหมู่บ้านเกาเหล่าเป็นดั่งพี่น้องกัน!”
จางยี่กล่าวออกมารวดเดียวจบ
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ หากแต่ความครั่นคร้ามในใบหน้ายังไม่จางหายไป
เขามองจางยี่พร้อมถามสืบต่อ “เท่าที่ข้ารู้มาคิดบรรลุถึงเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ก็ยากเย็นหนักหนาแล้ว…ในระนาบเซียนของข้ากระทั่งในรอบหมื่นปียังไม่แน่ว่าจะปรากฏเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ แต่ดูเหมือนในระนาบเหยียนหวงของพี่จางเรื่องราวจะต่างจากระนาบเซียนของข้าลิบลับ”
“แล้วทำไม…ระนาบเหยียนหวงของพี่จางถึงอุบัตตัวตนเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ได้ง่ายดายนักเล่า?”
ขณะถามออกมาสองตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายด้วยความอยากรู้
“อันที่จริงนี่ก็เป็นเรื่องปกตินะ”
