“เฮ่…ต้วนหลิงเทียน นี่เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดอยู่หรอกนะว่าพระราชวังใต้ดินเบื้องหน้าของพวกเรา จะมีมรดกของเซียนกระบี่บงกชฟ้า หลี่ไป๋ อยู่?”
ได้ยินคำถามของจางยี่ ต้วนหลิงเทียนอดหยีตาลงไม่ได้
“นี่ไม่ใช่มรดกสถานของเซียนกระบี่บงกชฟ้าหลี่ไป๋หรอกหรือ?”
ยังอดย้อนถามไปด้วยความแปลกใจไม่ไหว
เพราะในความคิดของเขา
ในเมื่อสถานที่แห่งีน้ถูกสร้างทิ้งไว้โดยเซียนกระบี่บงกชฟ้าอย่างหลี่ไป๋ เช่นนั้นก็สมควรมีมรดกไม่ใช่เหรอ?
แต่ตอนนี้ฟังจากที่จางยี่กล่าวแล้ว ท่าทางว่าจะไม่มีมรดกอะไรที่ว่า!
“ไม่แน่นอน!”
จางยี่ส่ายหัวไปมาค่อยกล่าวต่อว่า “เจ้าไม่ได้ยินที่เสียงที่ดังขึ้นจากพระราชวังหรือไร…เสียงนั่นกล่าวว่าที่นี่เป็นเพียง สมบัติสถานระดับสวรรค์ ที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง…”
“สมบัติสถานระดับสวรรค์?”
ต้วนหลิงเทียนอดโค้งคิ้วขึ้นมาด้วยความแปลกใจไมน่ได้ “แล้วสมบัติสถานระดับสวรรค์ ยังไม่ใช่มรดกสถานอีกหรือ?”
“เอ่อ…นี่เจ้าไม่รู้จักกระทั่งสมบัติสถานระดับสวรรค์เลยหรือ?”
ตอนนี้จางยี่รู้สึกเสมือนไปไม่เป็นกับความไม่รู้ของต้วนหลิงเทียนจริงๆ ชายหนุ่มเบื้องหน้าผู้นี้…การเข้ามาในแดนลับต่างสวรรค์ของอีกฝ่ายเสมือนคนหลังเขาเข้าเมืองโดยแท้! มันยังไม่อาจนึกออกได้จริงๆว่าครึ่งปีที่แล้วสหายเบื้องหน้าไปทำอีท่าไหนถึงเข้ามาในนี้ได้…!!
อย่างไรก็ตาม จางยี่ยังค่อยๆอธิบายเรื่องราวให้ต้วนหลิงเทียนฟังอย่างอดทน
