ด้วยเหตุนี้ทันทีที่ตระหนักได้ว่ากระบี่ใสที่แลคล้ายไร้พิษภัยกับสรรพสัตว์ในมือต้วนหลิงเทียนที่แท้เป็นยอดสมบัติสวรรค์ พวกมันก็ไม่หลงเหลือความคิดต่อสู้อยู่อีกเลย คงเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น หนีให้พ้น!!
ซู่ม! ซู่ม!!
แทบจะเท่าทันความคิด หลงปัวกับเฝิงหม่านปะทุพลังชั่วชีวิตออกมาจนมวลอากาศรอบกายแตกกระเบิด ก่อเกิดภาพเรื่องราวประหนึ่งเมฆเห็ดเบ่งบาน พาลให้ความว่างสะท้านสะเทือนไม่น้อย!
ปง! ปง!!
ครู่ต่อมาหรงปัวกับเฝิงหม่านพลันกระทืบเท้าส่งร่างพุ่งทะยานออกไปดุจกระสุนปืนใหญ่ แยกย้ายกันไปคนละทิศละทางด้วยความเร็วสุดตัว!!
“คิดหนี?”
เห็นหรงปัวกับเฝิงหม่านพุ่งร่างหลบหนีกันไปคนละทิศละทาง ต้วนหลิงเทียนพลันแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา
ครู่ต่อมาเขาก็คล้ายมือที่กำชับกระบี่ผลึกแก้ว
ทันใดนั้น
ฟั่ฟฟฟ!!
เสียงหวีดหวิวของกระบี่แหวกกอากาศสำเนียงแผ่วแว่วดังขึ้น หากแต่เสียงนี้ยามดังเข้าหูผู้คนโดยรอบประหนึ่งเสียงเพรียกแห่งความตายก็ไม่ปาน…
ต้วนหลิงเทียนเห็นหรงปัวกับเฝิงหม่านแยกย้ายกันหลบหนีก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรแม้แต่น้อย เพียงใช้ออกด้วยเคล็ดกระบี่อยู่ที่ใจขอบเขตที่ 3 ของยอดใจกระบี่ออกด้วยกระบวนท่า ‘ใจกระบี่เหิน’ ออกไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน
ถึงแม้เขาจะไม่ได้ใช้ปฐมเวทย์กลืนกินเพื่อเพิ่มระดับพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดในร่าง
