ตอนนี้ในใจเฝิงหม่านหลงเหลือเพียงความคิดดังกล่าวเท่านั้น
‘หรงปัว!?’
อย่างไรก็ตามพอมันได้ยินเสียงกรีดร้องในวาระสุดท้ายของหรงปัว สีหน้ามันก็ซีดลงไร้สีเลือด เร่งรีดเค้นพลังชั่วชีวิตหมายหนีไปให้ไกลที่สุด! เพราะมันตระหนักได้ชัดเจนดีว่า 9 ใน 10 ไม่พ้นหรงปัวตกตายไปแล้วแน่แท้!!
‘ไอ้ชาติชั่วหรงปัว!!’
‘จะเรียกทักข้าหาโคตรเจ้าทำอะไรแต่แรก! หาไม่แล้วมีหรือข้าจักต้องมาพลอยซวยไปเพราะเจ้าด้วยแบบนี้!!’
‘มรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนอุบาทว์อันใด! หากเจ้านำพาดาวมฤตยูมาด้วยเช่นนี้ ยังจะพาข้ามาซวยด้วยหาโคตรบิดามารดาเจ้าทำไม!!’
ในขณะที่เหินร่างหลบหนีไปด้วยความสิ้นหวัง เฝิงหม่านก็เริ่มก่นด่าบรรพบุรุษทั้ง 18 รุ่นของหรงปัวอย่างคับแค้น โยนความผิดทั้งหมดให้หรงปัว โทษอีกฝ่ายถ่ายเดียว!
จังหวะนี้คล้ายมันลืมไปหมดสิ้น
ว่าตอนแรกเป็นมันที่ไม่อยากแบ่งปันสมบัติกับผู้อื่น จึงคิดเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียนกับพวก เพื่อจะได้ไม่ต้องมีใครมาหารแบ่งสิ่งดีๆของมันกับหรงปัว หมายฮุบมรดกสถานหรือเบาะแสนำไปสู่มรดกสถานต้าหลัวจินเซียนไว้กันสองคน
“ไม่!!”
และเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคมกล้าจากกระบี่ที่ไม่ต่างอะไรจากคมเคียวของยมทูตจี้พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง สีหน้าเฝิงหม่านก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังนัก มันได้แต่ร่ำร้องออกมาเสียงหลงด้วยความไม่ยินยอมอีกคน!
สึบบบ!!
