ด้วยได้ยินคำนี้จากปากนายตัวเอง ทำให้มันตื้นตันเป็นที่สุด!
ย่อมเป็นเรื่องประเสริฐหากมันมีโอกาสแสวงหาความก้าวหน้า!
ถ้าเข้าไม่ได้มันก็ได้แต่ทำใจ เพราะอายุมันก็เกินจริงๆ
“เอาตรงนั้นเป็นไร”
หลังเดินทางมุ่งหน้าสู่ตะวันออกเฉียงเหนือมาสักพัก ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็ต้องตาพึงใจหุบเขาน้ำแข็งแห่งหนึ่ง
มองไปยังน้ำแข็งมหึมาที่ก่อตัวเป็นภูเขานี้ ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันที…
ว่าน้ำแข็งเหล่านี้มันสมควรดำรงอยู่มานานนับพันปี กระทั่งอาจจะหลายพันปี!
ยิ่งไปกว่านั้นสภาพแวดล้อมโดยรอบของหุบเขาน้ำแข็งแห่งนี้ก็ลี้ลับนัก หมอกขาวแน่นหนาลงต่ำปกคลุมทุกสิ่งไว้มิดชิด มองจากไกลๆแล้วก็ไม่อาจแลเห็นใดได้นอกจากหิมะที่ตกกระหน่ำ…
ผู้คนทั่วไปหากเหินบินผ่านมาจากบนฟ้า ถ้าไม่ได้ใช้สำนึกเทวะสอดส่องตรวจสอบ เกรงว่าคงไม่อาจค้นหาหุบเขาน้ำแข็งแห่งนี้ได้พบ
“ที่นี่นับว่าไม่เลวเลย”
ผู้เฒ่าพยากรณ์เหลือบมองที่ทางรอบๆพักหนึ่งก็อดพยักหน้าไม่ได้ นับว่าต้วนหลิงเทียนเลือกทำเลได้ดีทีเดียว
ส่วนคนอื่นๆนั้นก็ไม่ได้คัดค้านหรือมีความเห็นอะไร
หลังเข้ามาในหุบเขาน้ำแข็งแล้ว ต้วนหลิงเทียนกับพรรคพวกก็เสมือนจมหายไปในหมอกขาว ยากที่ใครจะมองผ่านมาเห็นคนได้
“ในกล่องใบนี้มีกุญแจเปิดแดนลับเซียนกระบี่ที่สืบทอดต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น…”
หลังมาถึงส่วนลึกของหุบเขาน้ำแข็ง ผู้เฒ่าพยากรณ์ก็หยิบกล่องสีดำหนึ่ง ค่อยเอ่ยขึ้นว่า
