ลูกตาตี้เฉินเปล่งแสงสว่างจ้าออกมาทันใด แต่ในขณะที่มันมีความสุขความยินดี มันก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนบิดาด้วยกังวล “ท่านพ่อ ตอนสู้กับข้าต้วนหลิงเทียนนั่นเพียงสำแดงพลังที่ทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์เท่านั้น! ซึ่งนั่นมิใช่อันใดสำหรับท่าน…แต่ข้ามิแน่ใจว่าพลังที่แท้จริงของมันจะสามารถเทียบเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ได้หรือไม่?”
กล่าวถึงเรื่องนี้ทีท่าของตี้เฉินก็แลดูจริงจังนัก
“พ่อเองก็คิดถึงเรื่องนี้ไว้แล้ว”
ตี้ฮ่วนกล่าว “เช่นนั้นคราวนี้พ่อเลยคิดชวนอาโจวกับลุงฉินของเจ้าออกไปตามหาต้วนหลิงเทียนด้วยกัน! หามันเจอเมื่อไหร่พวกเราจะล้างแค้นให้เจ้าเอง!”
“เว้นแต่ต้วนหลิงเทียนนั่นจักมีพลังทัดเทียมกับฟงชงหยางในปีนั้น…หาไม่แล้วมันต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!”
“และหากมันคิดจะบรรลุถึงขอบเขตพลังฝีมือของฟงชิงหยางในปีนั้น ย่อมไม่ต่างใดจากฝันลมๆแล้งๆ!”
“เจ้าเองก็สมควรรู้จากบันทึกลายลักษณ์อักษรที่ส่งต่อกันมาของบรรพบุรุษเผ่ามังกรของเรา สาเหตุที่ปีนั้นเซียนกระบี่ฟงชิงหยางมันร้ายกาจถึงขั้นฆ่าเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ได้ด้วยพลังฝึกปรือครึ่งก้าวเซียนอมตะ และพลังฝีมือของมันยังเทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ ทั้งหมดเพราะมันบังเอิญได้เข้าไปยัง ‘แดนลับ’ และพบพานโชควาสนาครั้งใหญ่!”
ตี้ฮ่วนกล่าวออกมารวดเดียวจบ
“ลุงฉิน?”
ได้ยินคำของตี้ฮ่วน สองตาตี้เฉินก็ทอประกายสว่างจ้าขึ้นมาทันที!
เพราะมันรู้ดีว่า
