‘แต่บิดาตี้เฉินผู้นี้จะอย่างไรก็เป็นถึงเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์…แล้วมันทำแบบนี้จะดีหรือ?’
ในขณะที่กำลังตกใจ ส่วนหนึ่งในใจก่านหรูเยี่ยนก็อดเป็นกังวลแทนต้วนหลิงเทียนไม่ได้
“ฮู่ว…”
เฉินอี้หรูที่ลอยร่างมองชมเรื่องราวไกลตาพอเห็นฉากดังกล่าวก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ‘โชคดีที่นายท่านไม่ได้ฆ่ามัน…หากฆ่ามันไปจริงๆบิดามันไม่มีวันเลิกราแน่!’
‘อย่างไรก็ตามถึงจะไม่ฆ่า แต่ทำให้มันเสียศักดิ์ศรีขนาดนี้ บิดามันยังจะอยู่เฉยอีกหรือ…’
คิดถึงเรื่องนี้ตี้เฉินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล
ซู่ม!
ประหนึ่งมีสายลมพัดกรรโชกผ่านมา เป็นกระบี่ขาว 3 ฉื่อที่แผ่สำนึกเทวะเพ่งเล็งไปยังหว่างคิ้วของตี้เฉินพลันพร่าเลือนไหววูบ
จากนั้นก็ปรากฏร่างในชุดสีม่วงขึ้นมาแทนที่ เป็นต้วนหลิงเทียนที่คืนร่างเดิม!
“โขกหัวลงไป!”
ต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างกลางหาวมองตี้เฉินด้วยสายตาไม่ยินดียินร้ายๆ น้ำเสียงที่กล่าวยังเฉยเมยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ
“ต้วนหลิงเทียนเจ้า…เจ้ากล้า!!”
แทบจะทันทีที่เสียงต้วนหลิงเทียนดังจบคำ ชายวัยกลางคนเผ่ามังกรขอบเขตเซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์ที่ติดตามตี้เฉินมาก็อดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนออกมาอย่างดุร้าย ทำราวกับจะหยุดต้วนหลิงเทียนไม่ให้กำแหงอีกต่อไป!
ในขณะที่หน้าเฉินอี้หรูจมลงและเตรียมจะลงมือ
ฟั่ฟฟฟ!
ปรากฏเสียงหอนของกระบี่กรีดฟ้าดังขึ้นฉับไว ก่อนที่เฉินอี้หรูจะทันได้ลงมือใดๆ
