ชายหนุ่มในชุดหรูหราที่นั่งในศาลาไม้ ไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือตี้เฉินที่เป็นคนมอบหมายภารกิจให้หวังชงและหลี่ปิงออกไปทำนอกเผ่ามังกร หลังได้ฟังรายงานสองตามันก็หดเล็กลงน้ำเสียงยังเย็นชามากล้นไปด้วยความไม่พอใจ พาลให้ผู้ที่คุกเข่ารายงานนอกศาลารู้สึกเสมือนฤดูหนาวมาเยือน
“อย่างไรเสียแม้ความผิดมันจะสมควรตาย แต่อย่างไรมันก็คือคนของข้าตี้เฉินผู้นี้!”
ชายหนุ่มนามตี้เฉินกล่าวออกพร้อมสองตาทอประกายเรืองวูบ “มีคำกล่าวที่ว่า ‘คิดตีสุนัขต้องดูนาย’ เจ้านั่นมันกล้าฆ่าคนของข้าตี้เฉิน…ข้าไม่อาจไม่ไปขอคำอธิบายจากมัน!”
กล่าวจบคำร่างตี้เฉินก็อันตรธานหายไปจากศาลาไม้ ก่อนที่จะไปปรากฏตัวบนน่านฟ้าเหนือหุบเขา
“ตามข้าไปลัทธิบูชาไฟ!”
ขณะเดียวกันตี้เฉินก็ไม่ลืมกล่าวเรียกผู้ที่คุกเข่ารายงานเรื่องราวหน้าศาลาชมบุปผา
คนที่มารายงานเรื่องราวนี้ ไม่ใช่เซียนอมตะเสเพลของลัทธิอารามทมิฬและลัทธิชะตาฟ้าที่อยู่ในพื้นที่กักกันของเผ่ามังกรแต่อย่างใด ทว่าเป็นคนของเผ่ามังกรเหมือนตี้เฉิน ร่างที่แท้จริงของมันย่อมเป็นมังกรเทพยดาหากแต่จำแลงกายมาอยู่ในรูปลักษณ์ชายวัยกลางคน
“ใต้เท้าตี้เฉินขอรับ…”
ชายวัยกลางคนลุกขึ้นก่อนที่จะพุ่งร่างต้ามตี้เฉินขึ้นไปบนฟ้า หากทว่าเมื่อขึ้นมาถึงมันก็อดขมวดคิ้วกล่าวออกมาไม่ได้ว่า “พวกเราเผ่ามังกร…ได้ทำข้อตกลงกับเซียนกระบี่ฟงชิงหยางเอาไว้…”
