เมื่อเห็นหลี่ปิงหน้าเสียเงียบไปไร้คำใดจะกล่าวอยู่นานสองนาน สองตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายเยียบเย็น สำนึกเทวะแผ่พุ่งออกไปเล็งกักยังร่างหลี่ปิงทันที ยังผนึกกักไว้อย่างยากจะหลีกหนี!
“ไม่!!!”
แทบจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่ถูกสำนึกเทวะต้วนหลิงเทียนเพ่งเล็งสะกดกัก สีหน้าหลี่ปิงเปลี่ยนไปใหญ่หลวง สองตายังเบิกกว้างแทบถลน!
เพราะมันรู้ดีว่าการถูกสำนึกเทวะต้วนหลิงเทียนเพ่งเล็งหมายความว่าอะไร…!!
ฟั่ฟฟฟฟ!!
เสียงกระบี่หอนกรีดอากาศแว่วดังขึ้นสั้นๆอีกครา ในสายตาของทุกคน เห็นเพียงประกายแสงหนึ่งวาบขึ้นกลางฟ้าผ่านร่างหลี่ปิงไปในชั่วพริบตา!
ครู่ต่อมาร่าของหลี่ปิงก็แน่นิ่งไปไม่ไหวติง…ราวสติดับวูบ!
แต่ต้นจนจบผู้ที่เป็นดั่งบรรพบุรุษของลัทธิบูชาไฟ ไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนองใดๆด้วยซ้ำยังจะนับประสาอะไรกับการต่อต้าน!!
ท่านบรรพบุรุษ…สิ้นแล้วหรือ?”
“นิ…นี่…”
……
เหล่าศิษย์และอาวุโสของลัทธิบูชาไฟ ไม่เว้นผู้พิทักษ์ทั้ง 4 และรองจ้าวลัทธิได้แต่ตกตะลึง!
‘สังหารเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ได้ง่ายดายราวกับหายใจ…ต่อให้เป็นเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ทั่วไปก็มิใช่ว่าจะทรงพลังมากพอกระทำแบบนี้หรือไร?’
เฟิ่งเทียนหวู่ได้แต่คิดในใจด้วยความตื่นตระหนก
