ในขณะฝึกปรือเพลงกระบี่เพลงกระบี่ อยู่ๆสองตากลมใสปานกระจกน้ำของต้วนซือหลิงก็ฉายแววลี้ลับซุกซน ยิงคำถามนี้ออกมาอย่างที่ต้วนหลิงเทียนไม่ทันได้ตั้งตัว
ต้วนหลิงเทียนที่ไม่คิดไม่ฝันว่าอยู่ๆลูกสาวตัวเองจะยิงคำถามจี๊ดใจนี้ออกมา มือที่ถือกระบี่ถึงกับสะดุ้งไปเล็กน้อย เมื่อรู้สึกตัวก็ปั้นหน้าขึงขังกล่าวออกมาเสียงดุ “เด็กน้อยอย่างลูกจะไปรู้อะไร! ยังเรียนกระบี่ได้ไม่ถึงไหนแท้ๆยังจะมาถามคำถามเหลวไหลทำอะไร ตั้งหน้าตั้งตาฝึกต่อเร็ว!”
“ฮิฮิ ท่านพ่อแกล้งโมโหบ่ายเบี่ยงหรือ?”
ต้วนซือหลิงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ไม่สนใจสายตาดุๆของต้วนหลิงเทียนแม้แต่น้อย
“ถ้าเจ้ายังวอกแว่กไม่ตั้งใจฝึกกระบี่ให้ดี ต่อไปพ่อไม่สอนแล้วนะ…ทีหลังจะให้แม่เจ้ามาสอนแทนเอาแบบนั้นไหม?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตากล่าวออกด้วยรอยยิ้มเย็นๆ
นี่ยังเป็นกระบวนท่าสังหาร ที่สามารถจัดการลูกสาวของเขาได้อย่างชะงัด!
แน่นอนว่าเมื่อต้วนหลิงเทียนออกกระบวนท่าสังหารนี้ออกมา ต้วนซือหลิงก็จ๋อยไปปานมะเขือเหี่ยว “ท่านพ่อข้าผิดไปแล้ว…ต่อไปข้าไม่กล้าแล้ว…”
“อ้อ ไม่กล้าแล้วหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
“ท่านพ่ออ่า ข้าแค่ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง…”
ต้วนซือหลิงกล่าวออกมาเสียงสลดหน้าซึม
ก็ไม่ใช่ว่าต้วนซือหลิงไม่ชอบที่ให้มารดาอย่างเค่อเอ๋อสอนกระบี่ แต่ทว่าเพลงกระบี่ที่ต้วนหลิงเทียนใช้ออกนั้น มันยอดเยี่ยมและลึกล้ำกว่ากันหลายขุม นางจึงรู้ตัวดี…
