“เพราะต่อให้พวกระดับสูงของ 3 ลัทธิจะไม่รู้ข้อห้ามของเผ่ามังกรกับหงส์ฟ้า แต่พวกมันก็ไม่มีทางแพร่กระจายข่าวพวกนี้ออกมา เพราะการเปิดเผยเรื่องนี้ก็รังแต่จะลดศักดิ์ศรีและอำนาจของพวกมันเท่านั้น…”
“เมื่อรู้ว่าสุดท้ายสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนั้นต่อให้พวก 3 ลัทธิรู้ ก็มีแต่จะเหยียบไว้ให้มิดไม่คิดเผยแพร่ออกมาเด็ดขาด! เพราะไหนเลยพวกมันจะกล้าประกาศตัวตนของผู้ทรงพลังที่เหนือล้ำกว่าพวกมันออกมาให้โง่!”
“ดังนั้น…พวกเราสามารถตัดคนของ 3 ลัทธิออกไปได้เลย!”
หวังชงกล่าวสรุปออกมารวดเดียวจบ
“อืม สมควรตัดไปได้เลยจริงๆ…เพราะถ้าเป็นระดับสูงของ 3 ลัทธิยังไงก็ไม่มีทางทำเรื่องนี้ได้โดยไร้เบาะแส…คนที่ปล่อยข่าวสมควรเป็นเซียนอมตะเสเพลอย่างเราๆ!”
หลี่ปิงก็ย่อมเห็นด้วยกับคำของหวังชง
“ตอนนี้พวกเราทำได้แค่ไล่สืบเรื่องราวต่อ…ร้อยถี่ย่อมมีหนึ่งห่าง ข้าไม่เชื่อว่ามันจะทำเรื่องใหญ่แบบนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย! สิ่งที่พวกเราต้องทำคือขุดให้ลึก! สืบให้ถึงต้นตอหาว่าเป็นผู้ใดที่เริ่มแพร่ข่าวนี้เป็นกลุ่มแรกๆ! ตามเถาวัลย์ไปสักวันต้องเจอลำต้นอย่างเซียนอมตะเสเพลที่กล้าปล่อยข่าวนั่น!”
หวังชงพูด
“งั้นพวกเราแยกย้ายกันออกไปสืบต่อเถอะ”
หลี่ปิงพยักหน้า
หลังจากนั้นหลี่ปิงกับหวังชงก็เริ่มขยายวงค้นหาออกจากศูนย์กลางนครแห่งบาป ตระเวนตามข่าวแม้จะเป็นกลุ่มพันธมิตรเล็กๆ
วันเวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน
