ในเขตที่พักระดับสูงของลัทธิชะตาฟ้า มหาปุโรหิตอย่าง โม่เชวียน* สีหน้าก็มืดดำทั้งยังอัปลักษณ์ปั้นยากนัก ยังรำพันออกด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นกับตัวฟังดูน่ากลัวคล้ายผุดแทรกขึ้นมาจากหล่มน้ำแข็ง
(ตอน 2358 พิมพ์ชื่อมันไปว่า ม่อซวน แต่ตอนก่อนๆ จะเป็นโม่เชวียน…ถ้าเจอสองชื่อนี้คือคนๆเดียวกัน)
“จะ…เจ้าต้วนมัน…มันเป็นผู้สืบทอดหมอกพิรุณ ผู้นำของ 7 ทวาราเที่ยงแท้เราจริงๆ?”
ที่ไหนสักแห่งในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า ปรากฏร่างฝาแฝดชายคู่หนึ่งที่ได้แต่หันหน้ามองสบตากันเองด้วยความตะลึงหลังจากได้รับทราบข่าวใหญ่ที่พึ่งแพร่ออกมาทั่วแดนดิน
แฝดทั้ง 2 ก็ไม่ใช่ใครอื่น พวกมันคือผู้สืบทอดทวาราเที่ยงแท้ลำดับที่ 6 คนคู่ หนานกงเฉิน และหนานกงยี่
“ไม่คิดเลย…ไม่คิดเลยจริงๆ!!”
หลังจากนั้นไม่นาน หนานกงยี่ที่รู้สึกตัวก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
แม้หนานกงเฉินจะไม่ได้พูดอะไร แต่ความตกใจที่ฉายออกบนใบหน้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหนานกงยี่แม้แต่นิดเดียว
“นะ…น้องหลิงเทียน เป็นผู้สืบทอดหมอกพิรุณ!? ผู้นำ 7 ทวาราเที่ยงแท้ของพวกเรา!?”
หลังได้รับทราบข่าวจากโลกภายนอก กู่ลี่เองก็ถึงกับตะลึงตาตั้ง เนิ่นนานกว่าที่มันจะฟื้นตัวกลับมา
หลังจากที่ดึงสติกลับเข้าร่างได้แล้วกู่ลี่ก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยังรู้สึกว่าโลกใบนี้มันช่างแคบ…แคบยิ่งนัก!
“นายนอย…ในที่สุดก็รู้ฐานะตัวเองแล้วหรือ?”
