ตอนนี้เองอาจารย์ของก่านหรูเยี่ยน ผู้พิทักษ์ชิงหั่ว หันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเข้ม “เรื่องบางประการก็มิอาจนำมากล่าวล้อเล่นได้…เพราะบางครั้งถึงมากล่าวบอกภายหลังว่าล้อเล่นก็อาจจะสายเกินไป!”
สิ้นคำของชิงหั่ว ผู้พิทักษ์อีก 3 คนรวมถึงเหลิ่งอิงก็พยักหน้าลงเช่นกัน
“ล้อเล่น?”
ได้ยินคำของชิงหั่วทั้งเสียงดังระงมของเหล่าศิษย์และอาวุโสทั้งหลายที่กำลังคุยกันทำนองว่า…เป็นเขาจงใจกล่าวแรงแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนก็อึ้งไปตาปริบๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
นี่มันอะไร?
นี่ทุกคนคิดว่าเขาล้อเล่นหรือ?
นี่เขาต้องเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นด้วย?
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาเบาๆ แต่ไม่คิดจะกล่าวอธิบายอะไรออกมาอีก
แน่นอนว่าเขาขี้เกียจจะอธิบายอะไรให้เสียเวลาอีกต่อไป…
“ถังซวน!”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนพลันจ้องไปยังร่างถังซวนตาเขม็ง แววตาครานี้ช่างแหลมคมปานมีดดาบ ทั้งยังเผยให้เห็นจิตสังหารอันหนาวเหน็บ!
“วันนี้ที่ข้ามาลัทธิบูชาไฟเพราะ 2 เรื่อง…ประการแรกคือข้าจะมาประกาศถอนตัวออกจากลัทธิบูชาไฟ”
“ประการที่ 2 คือฆ่าเจ้า!!”
กล่าวจบคำชุดคลุมต้วนหลิงเทียนก็เริ่มกระพือสะบัด ทั่วร่างปรากฏกลิ่นอายพลังยิ่งใหญ่สุดไพศาลกำจายออกมาสะกดข่มในบรรยากาศ ปานจะสยบสิ้นได้ทุกสิ่งอย่าง!
และเมื่อเสียงต้วนหลิงเทียนดังจบคำ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะสร้างความปั่นป่วนให้ผู้คนโดยรอบขนาดไหน
