“นี่…ว่าแต่พวกเจ้าไม่คิดว่าน้ำเสียงนี้มันฟังคุ้นๆหูกันหรือไร? ไฉนข้าฟังแล้วมันคุ้นหูนักเล่า?”
และผู้ที่เอะใจนั้นก็เป็นอดีตคนของแท่นบูชาเต่าทมิฬ 1 ใน 4 แท่นบูชาจตุรลักษณ์ของลัทธิบูชาไฟ ทว่าบัดนี้ได้เลื่อนชั้นเป็นศิษย์ฝ่ายในเรียบร้อย จนได้เข้ามาอยู่ในเกาะศักดิ์สิทธิ์!
หลายคนพอได้ยินคำแนะ ก็เริ่มรู้สึกไปในทำนองเดียวกัน
ว่าน้ำเสียงเย่อหยิ่งอหังการเมื่อครู่นั่น มันช่างคุ้นหูดีแท้! ราวกับพวกมันเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน!!
“มารดามัน! ข้านึกออกแล้ว!!”
ทว่าทันใดนั้นเอง ปรากฏร่างศิษย์คนนึงตบหน้าขาตัวเองดังฉาด โพล่งคำอุทานออกมาเสียงดังลั่นจตุรัสกลางของเกาะศักดิ์สิทธิ์ “เสียงนี้ ไม่ใช่เสียงของท่านผู้พิทักษ์หลิงเทียนหรอกเรอะ!?”
“อะไรนะเสียงผู้พิทักษ์หลิงเทียนเรอะ!? จริงด้วย! ข้าว่าแล้วว่าเคยได้ยินที่ไหน!!”
หลายคนเริ่มจดจำได้
“ไฉนเป็นผู้พิทักษ์หลิงเทียนไปได้เล่า? ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ผู้พิทักษ์หลิงเทียนไม่ควรตะโกนด้วยน้ำเสียงแบบนี้…ต่อให้มีปัญหาอะไรกับท่านจ้าวลัทธิจริง แต่จะกล้าหยิ่งยโสกับท่านจ้าวแบบนั้นเหรอ?”
“นั่นสิ ข้าว่าเพียงแค่เสียงฟังคล้ายๆกันเท่านั้น…มิน่าใช่ผู้พิทักษ์หลิงเทียนหรอก…”
“ใต้หล้ามากพิสดารไม่รู้จบ ผู้คนหน้าเหมือนยังมี ไหนเลยยังมีเสียงคล้ายมิได้…”
……
