ต้วนหลิงเทียนลูบหัวน้อยๆของซือหลิงอย่างอ่อนโยน กล่าวออกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
ไม่ว่าจะสายตาท่าทีชื่นชมของต้วนซือหลิงลูกสาวเขา หรือสายตาเทิดทูนของเค่อเอ๋อ แม้ต้วนหลิงเทียนจะชินกับมันแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกอิ่มเอมใจทั้งพึงพอใจกับมันเสมอ
ก่านหรูเยี่ยนที่ถูกหอบหิ้วอยู่ข้างๆได้แต่มองภาพครอบครัวสุขสันต์ทั้ง 3 อย่างเงียบงัน ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่แววตานางกลับเผยความเหม่อลอยซึมเซาเล็กน้อย เหมือนจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่
‘แค่ไม่กี่ปีเท่านั้น…แต่มันกลับร้ายกาจถึงขนาดนี้แล้ว…’
พอนึกถึงพลังความแข็งแกร่งอันครอบงำของต้วนหลิงเทียน ก่านหรูเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่างเปล่าในใจ
พอนึกย้อนไปในวันวาน
ชายหนุ่มชุดม่วงข้างๆนั้น…ไม่ต่างอะไรจากมดปลวกตัวกระจ้อย! ไม่มีแม้แต่พลังจะต้านทานนางด้วยซ้ำ ทำได้แต่ทนมองนางพรากภรรยาของตัวอันเป็นน้องสาวฝาแฝดของนางจากมาอย่างอับจนหนทาง…
ทว่าตอนนี้พลังความแข็งแกร่งของชายหนุ่มชุดม่วงไม่เพียงแต่จะไล่ตามนางทัน กระทั่งยังแซงนางไปไกลลิบโลก…
บางทีในสายตาของอีกฝ่ายตอนนี้ ตัวนางก็ไม่ต่างใดจากมดตัวกระจ้อยตัวหนึ่ง…
‘ตอนนี้มันคิดกลับไปลัทธิบูชาไฟด้วยสีหน้าแบบนั้น…หรือมันคิดจะไปฆ่าถังซวนล้างแค้นให้ผู้เฒ่าหั่วแล้ว?’
ก่านหรูเยี่ยนลอบคาดเดา
อย่างไรก็ตามต่อให้หลับก่านหรูเยี่ยนก็ไม่อาจฝันถึง
