อย่างไรก็ตามหลังเดินทางผ่านไปพักใหญ่ๆ ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักว่าการใช้ปฐมเวทย์กลืนกินอย่างต่อเนื่องแบบนี้นั้น มันสิ้นเปลืองพลังวิญญาณไม่น้อย ทำให้จิตเริ่มอ่อนล้าลง
การใช้ปฐทเวทย์กลืนกินไม่กี่ครั้งย่อมไม่นับเป็นอะไร พลังวิญญาณที่เสียไปก็ไม่ได้สร้างภาระอะไรให้เขามากมาย
หากทว่าเมื่อใช้ปฐมเวทย์กลืนกินติดต่อกันไม่หยุดเป็นระยะเวลานาน ย่อมเกิดอาการเหนื่อยล้าทางจิตสะสมไปเรื่อยๆ มากๆเข้าเขาก็รู้สึกอ่อนล้าเป็นเหมือนกัน
‘พักก่อนก็ดี ข้ามีเรื่องจะถามมันอยู่ด้วย…’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ ขณะเดียวกันก็ไม่คิดยื้อยุดอะไรอีก ปล่อยให้ระดับพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดในร่างค่อยๆลดลงไปตามสภาพ ไม่คิดใช้ปฐมเวทย์กลืนกินเพื่อเพิ่มพูนมันอีก
เช่นนั้นความเร็วของต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆลดลงตามธรรมชาติ…
