แต่ในสายตาของตัวตนเช่นพวกมัน ย่อมไม่ต่างใดจากเด็กน้อยขนอุย ไร้สำคัญ…
“ท่านอาจารย์ลุง เรื่องมันเป็นเช่นนี้…”
เมื่อเห็นว่าอาจารย์ลุงของมันคล้ายไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ หยางฉงจวินไม่กล้ารอช้า เร่งอธิบายรายละเอียดของเรื่องราวออกมาทันที
สุดท้ายมันก็มองหยางเจิ้นซิงเล็กน้อย ค่อยกล่าวเพิ่มอีกประโยค “มันเพื่อพิสูจน์คำพูด…ยังได้ทำการสาบานต่อทัณฑ์สววรรค์เก้าเก้าเรียบร้อยแล้ว”
…
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่ทราบเลย…
ว่าประมุขเผ่าปีศาจที่รอดพ้นมือเขาไปได้ ได้กลับมาแจ้งเรื่องราวที่เขาได้กระทำไว้ในวังเซียนสัญจรให้เซียนอมตะเสเพลของเผ่าปีศาจมนุษย์เรียบร้อยแล้ว
ทว่าด้านต้วนหลิงเทียนเองตอนนี้ก็กำลังตกอยู่ในอาการตกตะลึง ด้วยเพราะพึ่งได้ยินข่าวลือเรื่องหนึ่งมาหมาดๆ…
“ทายาทของหมอกพิรุณ…ผู้สืบทอดทวาราเที่ยงแท้ลำดับที่ 1 ของ 7 ทวาราเที่ยงแท้?”
“ท่านผู้อาวุโสฟงชิงหยาง…ก็คืออดีตผู้สืบทอดทวาราเที่ยงแท้ลำดับที่ 1 หมอกพิรุณ?”
ต้วนหลิงเทียนยังคงจดจำได้เป็นอย่างดี
ว่าในวันที่เขาได้รับสืบทอดเคล็ดบำเพ็ญจิตเต๋ากระบี่สูงสุดอย่าง ยอดใจกระบี่ ที่เซียนกระบี่ฟงชิงหยางเหลือทิ้งไว้เป็นมรดกนั้น เขาก็รู้ดีว่าตัวเองคือผู้สืบทอดหมอกพิรุณที่ว่า…
