“ใช่แล้วลูก พวกเรากลับมาถึงภูมิภาคเบื้องบนแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนลูบหัวน้อยๆของต้วนซือหลิงพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ท่านพ่อร้ายกาจมาก! แค่ฟันกระบี่ฉับเดียว รอยแยกมิติก็เปิดออก…พริบตาก็พาพวกเรากลับมาภูมิภาคเบื้องบนได้แล้ว!!”
ต้วนซือหลิงมองชมต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเทิดทูน
“พรสวรรค์ซือหลิงเองก็ไม่น้อยกว่าพ่อ วันหน้าซือหลิงต้องร้ายกาจไม่น้อยกว่าพ่อแน่นอน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“จริงหรือ? ซือหลิงจะทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน สองตาซือหลิงก็ทอประกายลุกวาวขึ้นมา ทีท่ายังแลดูคึกคักนักราวกับนางได้เห็นภาพนางฟันฉับฉีกเปิดมิติแบบนี้ได้ด้วยตัววเอง
และในขณะที่ต้วนซือหลิงกำลังจมสู่โลกจินตนาการอันสนุกสนานของนาง
“เจ้า…ไฉนอยู่ๆเจ้าถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้?”
ก่านหรูเยี่ยนมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความประหลาดใจ สีหน้าของนางรู้สึกเสมือนเรื่องราวมันเกินความจริงไปไกล
วันนี้ตอนที่เห็นต้วนหลิงเทียนบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ และนึกถึงเวทย์พลังสนับสนุนอันฝืนฟ้าอย่างปฐมเวทย์กลืนกิน นางก็คิดว่าต้วนหลิงเทียนไม่จำเป็นต้องกลัวตัวตนอย่างประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์เลย
อย่างไรก็ตามพออาจารย์ของประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ที่เป็นถึงเซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์ปรากฏกาย คววามเชื่อมั่นที่นางมีต่อต้วนหลิงเทียนก็สั่นคลอน
ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายที่ออกมา กลับเป็นอะไรที่อยู่เหนือจินตนาการของนางนัก!
