รังสีกระบี่นับหมื่นพันร่วงหล่นฟ้าไปฉับไวดังห่าพิรุณกระหน่ำ! แต่ละเล่มยังคล้ายมีดวงตางอกเงย พวกมันพุ่งทำลายไปยังมหาค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามภูมิภาคที่ยังจัดตั้งไม่เสร็จทำลายทุกสิ่งจนพินาศสิ้น!ยังเข่นฆ่าปรมาจารย์หลอมสร้างของพวกปีศาจที่กำลังทำงานอยู่จนเกลี้ยง!!
หลังจากทำลายมหาค่ายกลกับปรมาจารย์ของพวกปีศาจที่กำลังทำงานแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็พุ่งเป้าไปยังปีศาจทั้งหลายที่อยู่ในละแวกนี้
หลังจากนั้นไม่นาน
“อ๊าคคค!!”
“ไม่!!”
……
ไม่เพียงมหาค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามภูมิภาคที่ยังจัดตั้งไม่เสร็จจะพังทลายไม่เหลือชิ้นดี และปรมาจารย์ทั้งหลายตกตายหมดสิ้น
กระทั่งเหล่าปีศาจที่มาควบคุมดูแลความเรียบร้อยทั้งหมดยังไม่มีตนใดรอดพ้นความตาย! แน่นอนว่าในบรรดาปีศาจที่ว่าย่อมมีตัวตนขอบเขตเซียนสวรรค์ 9 เปลี่ยนไม่น้อย! อนิจจาทั้งหมดตกตายอย่างไร้ซึ่งหนทางต่อต้านใดๆ รังสีพลังกระบี่เสือกทะลวงหว่างคิ้วป่นทำลายดวงจิตของพวกมันในชั่วพริบตา!!
ล้อกันเล่นหรือ?!
ตอนนี้พลังต้วนหลิงเทียนยังไม่ตกลงจากตอนอยู่ในวังเซียนสัญจรแม้แต่น้อย!!
ถึงแม้หลังออกจากเมืองเหรินโม่เชิ่งมาแล้ว แน่นอนว่าพลังที่ได้จากปฐมเวทย์กลืนกินตามปกติก็ต้องสลายหายไปตามเวลา ทว่าเขาเลือกที่จะใช้ปฐมเวทย์กลืนกินดูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินเพื่อคงสภาวะพลังสูงสุดนั่นไว้ตลอดเวลา! เรียกว่าพลังอ่อนด้อยลงเมื่อใดเขาก็เติมเต็มมันทันที!!
