พอเห็นความลังเลของอวี่เหวินฮ่าวเฉิน ต้วนหลิงเทียนก็ชักหน้ามุ่ย ด้วยคร้านจะเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องให้มาก เร่งกล่าวเร่งรัดออกมาตรงๆ น้ำเสียงยังเด็ดขาดนัก
“ท่านอาจารย์…”
หวงเหวินจิ้งเองก็หวาดกลัวว่าอาจารย์ของนางจะเลือกยอมตายดีกวว่ายอมจำนนน ทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไปไม่สู้ดี
ด้วยมีคำขาดของต้วนหลิงเทียน ทำให้บรรยากาศกลับกลายเป็นเคร่งเครียดคลุ้งกลิ่นดินปืนอีกครั้ง ราวกับฉากนองเลือดจะอุบัติขึ้นได้ทุกเวลา!
ทุกสายตาพากันจับจ้องไปยังร่างอวี่เหวินฮ่าวเฉิน
ในสายตาทั้งหลาย มีทั้งเข้าใจ มีบ้างสงสัย…ยังมีบ้างที่อยากรู้
หากแต่ทั้งหมดได้แต่มองถาม ไม่กล้ากล่าวใดแม้ครึ่งคำ
และหลังทุกสายตาจับจ้องมองอวี่เหวินฮ่าวเฉินได้ไม่นาน
“ข้าอวี่เหวินนฮ่าวเฉิน…”
ภายใต้สายตาทุกคน อวี่เหวินฮ่าวเฉินในที่สุดก็กัดฟันตัดสินใจได้ มันเริ่มกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าออกมา และยอมรับต้วนหลิงเทียนเป็นเจ้านาย ไม่คิดคดทรยศต่อต้วนหลิงเทียน
ในที่สุดจ้าววังเซียนสัญจรของเผ่าปีศาจมนุษย์ก็ยอมสยบแต่โดยดี…
สำหรับการยอมจำนนของมัน ไม่มีใครในที่นี้คิดดูถูก เพราะทั้งหมดดีว่านี่เป็นเรื่องปกติ
“เฮ่อ…”
เมื่อเห็นอวี่เหวินฮ่าวเฉินยอมสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้ารับต้วนหลิงเทียนเป็นเจ้านาย ไม่เพียงแต่หวงเหวินจิ้งจะโล่งอก แต่ยังรวมถึงคนของวังเซียนสัญจรคนอื่นอีกด้วย ต่างพากันระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเป็นแถว
