เวทย์พลังสนับสนุนนั่นน่ากลัวปานใดย่อมจินตนาการออกได้เลย!
ในขณะที่ทั้งหลายกกำลังตื่นตระหนกกับพลังของต้วนหลิงเทียน พวกมันก็ได้แต่มองต้วนหลิงเทียนด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง!
“ใจกระบี่เหิน!”
เพียงห้วงคิดจิตสั่ง กระบี่พลังสีขาวในมือต้วนหลิงเทียนก็เริ่มพุ่งทะยานไปในความว่างเปล่าราวมังกรขาวท่องนภา!
ทันใดนั้น
เปรียะ!
เปรียะ!
…
เสียงประหนึ่งบางสิ่งฉีกขาดดังขึ้นถี่ยิบ
ยามเมื่อประกายแสงสีขาวพุ่งฉวัดเฉวียนไปรอบๆกายต้วนหลิงเทียน มันก็ได้ทิ้งรอยแยกมิติอันน่ากลัวเอาไว้บนความว่างเปล่ารอบตัวต้วนหลิงเทียน!
ไม่นานความว่างเปล่ารอบตัวต้วนหลิงเทียนก็มีสภาพไม่ต่างใดจากกระดาษที่ถูกกรีดจนวิ่น เริ่มสะเทือนสะท้านไปมาไม่เสถียร!
ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ!
เปรียะ! เปรียะ! เปรียะ! เปรียะ!
…
เสียงกระบี่พุ่งแหวกอากาศดังหวีดหวิวแว่วขึ้นไม่หยุดยั้ง ความว่างก็เริ่มถูกสะบันฉีกเปิดระรัว บัดนี้สภาพไม่ต่างใดจากกระดาษวิ่นๆกำลังหลุดลุ่ย
มองไปเวลานี้ต้วนหลิงเทียนเสมือนเทพเจ้ามิติก็ไม่ปาน ยามไปถึงที่ใดห้วงมิติก็พังทลาย!
‘ใจกระบี่เหินจากเคล็ดกระบี่อยู่ที่ใจ มีพลังทำลายน้อยกว่าเคล็ดกระบี่ใจกระจ่างไม่น้อยเลยจริงๆ…’
หลังจากเวลาผ่านไปราวๆ 1 เค่อ รอยแยกมิติมากมายรอบตัวต้วนหลิงเทียนก็เริ่มคืนสภาพกลับมาเป็นปกติ
คงเหลือเพียงรอยแยกมิติที่ต้วนหลิงเทียนฉีกเปิดไว้ตอนแรก ที่ยังคืนสภาพไม่สมบูรณ์
