จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนย่อมตระหนักได้ชัดเจน ถึงช่องว่างระหว่างเขากับเลี่ยวหนันเจียง
‘ไม่คิดเลยจริงๆว่าหลังบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะแล้ว พอใช้ปฐมเวทย์กลืนกิน มันกลับเพิ่มพลังให้ข้าจนสูงล้ำได้ขนาดนี้…สมแล้วที่ปฐมเวทญ์กลืนกินเป็นเวทย์พลังที่แม้แต่ในระนาบเทวโลก ก็ถือว่าไม่ธรรมดา!’
ถึงตัวต้วนหลิงเทียนเองจะประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของตัวเองตอนนี้เช่นกัน แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
เพราะสุดท้ายแล้วเขาไม่เพียงแต่จะกลืนกินพลังวิญญาณฟ้าดินที่อยู่ในบรรยากาศทั่วเมืองเหรินโม่เชิ่งเท่านั้น เขายังกลืนกินกระทั่งพลังวิญญาณฟ้าดิน ในสายแร่หินเซียนและชีพจรวิญญาณจนเกลี้ยงกริบ!
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
…
หลังผ่านไปอีกราวๆเค่อหนึ่ง ในที่สุดรอยแยกมิติเบื้องหน้าก็หายสนิท
คงเหลือเพียงต้วนหลิงเทียนลอยร่างอย่างสงบท่ามกลางความว่างเปล่า ทุกสายตายามนี้มองไปให้ความรู้สึกเสมือนร่างที่ลอยอยู่ไม่ใช่ผู้คนแต่เป็นเทพ!
“พี่เทียน!”
เค่อเอ๋อมองต้วนหลิงเทียนด้วยสองตาทอประกายเจิดจ้า หน้างามของนางเผยความเคารพเทิดทูนถึงขีดสุด
“ท่านพ่อทรงพลังยิ่ง!”
สองตาต้วนซือหลิงเองก็ทอประกายชื่นชมจ้าอย่างหน้ามืดตามัว
ก่านหรูเยี่ยนมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาซับซ้อน
“มัน…ร้ายกาจยิ่ง…”
สายตาที่มองต้วนหลิงเทียนของหวงเหวินจิ้ง ยังซับซ้อนยิ่งกว่าก่านหรูเยี่ยนเสียอีก ในใจเต็มไปด้วยรสชาติมากมายยากจะกล่าว
