‘ได้แต่หวังว่าท่านอาจารย์จะฟื้นตัวได้ทันก่อนวันที่หายนะรอบที่ 4 จะมาถึง…หาไม่แล้วเกรงว่าคงยากกที่ท่านอาจารย์จะข้ามผ่านมันไปได้!’
จังหวะนี้หยางเจิ้นซิงอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลแทนอาจารย์ของมัน
ปง!
ปง!
ปง!
…
ในสายตาของต้วนหลิงเทียน เลี่ยวหนันเจียงที่กลายร่างเป็นภูตปีศาจพยัคฆ์ไปแล้ว กำลังทะยานร่างเข้าใส่เขาด้วยความเร็วอันน่ากลัว!
และทุกคราที่เท้าทั้ง 4 ของอีกฝ่ายตะกุยลงไปในอากาศ ความว่างเปล่าถังกับยวบยุบ ก่อเกิดเสียงดังสนั่นลั่นหล้า!
กระทั่งทุกย่ำเท้าที่ก้าวแหวกอากาศมา มองเห็นเป็นรอยเท้าพยัคฆ์ยุบบุ๋มลงไปในความว่างเปล่า!
ต้องทราบด้วยว่านี่คือความว่างเปล่าไม่ใช่พื้นดิน!
ทิ้งรอยเท้าไว้บนพื้นมันง่ายดายนัก! แต่การจะทิ้งรอยเท้าไว้ในความว่างเปล่าให้แลเห็นได้อย่างชัดตาแบบนี้นั้น…
เกรงว่าต่อให้เป็นครึ่งก้าวเซียนอมตะที่ใช้ออกด้วยพลังทั้งหมด ก็ไม่อาจกระทำได้!
ชั่วพริบตา
ร่างเลี่ยวหนันเจียงที่แปรเปลี่ยนไปคล้ายพยัคฆ์ตัวเขื่อง ก็อยู่ห่างจากร่างต้วนหลิงเทียนไปไม่กี่สิบหมี่
มันกระโจนเข้ามาด้วยสภาวะปานจะขย้ำกลืนร่างต้วนหลิงเทียนในคำเดียว สองตาแดงฉานดั่งก้อนโลหิตคู่นั้น ฉายความโหดเหี้ยมอำมหิตออกชัด!
ทันใดนั้นเอง ร่างพยัคฆ์ตัวเขื่องก็อ้าปากออกกว้าง บอลพลังแสงสีเทาหนึ่งเริ่มควบรวมก่อเกิด กลิ่นอายพลังทำลายล้างอันน่าพรั่นพรึงประหนึ่งจะล้างผลาญได้ทุกสิ่งแผ่ออกมาอย่างน่ากลัว!
“ตาย!!”
