เมื่อ 4 ปีก่อนตอนที่ต้วนหลิงเทียนพึ่งมาถึงเมืองเหรินโม่เชิ่ง เขาเองก็เคยได้ยินปีศาจหลายตนกล่าวถึงประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ เช่นนั้นทำให้เขาเองก็รู้จักชื่อของประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ด้วย
“หากข้าจำไม่ผิด…”
ต้วนหลิงเทียนที่มองประมุขเผ่าปีศาจด้วยสีหน้าสงบ กล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เมื่อครู่ประมุขหยางถามข้าใช่ไหม…ว่าหลังจากข้าใช้เวทย์พลังสนับสนุนแล้วข้าจะมีปัญญาเอาชนะท่านได้หรือไม่?”
“ประมุขหยาง…ข้าคงจำคำถามท่านเมื่อครู่ผิดหรอกกระมัง?”
หลังกล่าวถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมยแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็มองประมุขหยางด้วยสายตาไม่แยแส กล่าวถามย้ำเสียงเรียบออกไป
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนกล่าวถามยอกย้อนปานจะตอกหน้า ใบหน้าของหยางเจิ้นซิงรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาไม่น้อย หากแต่มันไม่พูดตอบอะไรต้วนหลิงเทียนสักคำ ได้แต่ลอบสบถด่าในใจ
“ดูเหมือนว่าท่านประมุขหยางจะไม่ปฏิเสธเรื่องที่ถามออกมาสินะ”
เมื่อเห็นหยางเจิ้งซิงเงียบไปไม่ตอบ ต้วนหลิงเทียนก็หัวเราะร่าออกมาด้วยใบหน้าสดใสปานแสงตะวันยามเช้า
อย่างไรก็ตามแสงตะวันยามเช้าอันอบอุ่นนี้ อยู่ๆก็มลายหายไปในพริบตา
เพราะครู่ต่อมาใบหน้าระรื่นเปื้อนยิ้มของต้วนหลิงเทียนก็หายไป กลับแทนที่ด้วยความเย็นชาปานฤดูหนาวมาเยือน “ตอนนี้ข้าจะตอบให้ประมุขหยางฟังชัดๆแล้วกัน”
“ข้าคิดว่า…ตอนนี้ข้าเอาชนะท่านได้!”
