‘น่าเสียดาย ที่ข้าไม่มีโอกาสได้เรียกท่านว่าอาจารย์ ต่อหน้าท่าน…’
ต้วนหลิงเทียนได้แต่ทอดถอนใจ คิดว่านี่นับเป็นความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเขา
‘ท่านพ่อท่านแม่ เสี่ยวเฟยเอ๋อ เนี่ยนเทียน…’
ไม่ทันรู้ตัวฉากเรื่องราวทั้งผู้คนมากมายก็ผุดขึ้นในความคิดต้วนหลิงเทียน เรียกว่าใบหน้าของคนใกล้ชิดทั้งหมดในชีวิตนี้ ได้ผุดขึ้นมาคนแล้วคนเล่า…
‘เทียนหวู่ เฉวี่ยไน่ ปี้เหยา เซี่ยวหลัน…ลุงเฟิ่ง’
‘ศิษย์พี่ป๋ายลี่…’
เมื่อใบหน้าของคนรู้จักในชีวิตนี้แล่นวาบขึ้นมา ในใจต้วนหลิงเทียนบังเกิดความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะรอดชีวิตยิ่งกว่าครั้งใด ยังเป็นความปรารถนาที่รุนแรงอย่างถึงที่สุด!
‘ไม่!!’
‘ข้ายังไม่อยากตาย!!’
‘ข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก…ข้ายังต้องตามหาท่านพ่อท่านแม่กับพวกเสี่ยวเฟยเอ๋อยังมีเนี่ยนเทียน ลุงเฟิ่ง ศิษย์พี่ป๋ายลี่…ทั้งหมดล้วนยังอยู่ในภูมิภาคเบื้องล่าง จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้!?’
‘ยังมีเทียนหวู่…ป่านนี้แล้วข้ายังหาเทียนหวู่ไม่พบ ข้าจะตายได้อย่างไร! ข้าสัญญากับลุงเฟิ่งไว้แล้วว่าจะพาเทียนหวู่กลับมา’
……
เมื่อใบหน้าของคนใกล้ชิดทั้งหมดแล่นวาบในหัว ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ชัด ว่ายังมีอีกมากมายหลายเรื่องนักที่เขาต้องกระทำ
แน่นอนว่ายังไม่ใช่แค่ญาติและสหายเหล่านี้
