อวี่เหวินฮ่าวเฉินขมวดคิ้วเคร่งเครียด “หากยามมันประมือกับข้า มิใช่หากมันใช้นกไฟอะไรนั่นที่เจ้าว่า มันก็สามารถฆ่าข้าได้ทันทีแล้วหรือไร…ไฉนตอนนั้นมันถึงได้หยุดมือเอาไว้ หรือจะบอกว่าเป็นมันจงใจไว้ชีวิตข้า?”
“หรืออีกอย่าง…วิธีที่มันใช้เมื่อครู่นั้นมีข้อจำกัดบางประการ…เช่นนั้นมันจึงเก็บวิธีนั่นเอาไว้ถึงตอนนี้เพื่อข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์?”
เมื่อฉุกคิดได้ถึงอะไรบางอย่าง อวี่เหวินฮ่าวเฉินอดไม่ได้ที่จะคาดเดาเรื่องราวมาในแนวทางนี้
เป็นธรรมดาว่ามันแค่คาดเดา ไม่อาจมั่นใจอะไรได้
บางทีอาจเป็นเต้วนหลิงเทียนคิดเล่นหมูกินเสือเสแสร้งเป็นอ่อนแอจริงๆ…เพื่อแกล้งมันอวี่เหวินฮ่าวเฉินเล่นก็เป็นได้!!
“ต้วนหลิงเทียน…”
ภายใต้สายตาจับจ้องมองมาของทุกคน อวี่เหวินฮ่าวเฉินพลันหันไปหาต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างกลางฟ้าด้วยสายตาแหลมคม กล่าวออกเสียงเข้ม “เจ้าปกปิดได้มิดชิดจริงๆ ยังซุกซ่อนเอาไว้ลึกนัก! ข้าหลงคิดว่าเจ้าไม่มีทางข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ได้…แต่ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าเจ้าจะยังซุกซ่อนวิธีอันทรงพลังเช่นนี้เอาไว้อยู่!”
ได้ยินคำของอวี่เหวินฮ่าวเฉิน ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
เขาน่ะเหรอ ปกปิดได้มิดชิด ซุกซ่อนไว้อย่างลึก?
เรื่องที่พลังสุริยันอยู่ก็หวนกลับมาปกป้องเขาไว้แบบนั้น อันที่จริงตอนนี้เขาเองยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุด้วยซ้ำ!
