ประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ยังคงไม่เข้าใจ
“เป็นนกประหลาดที่ก่อเกิดจากเพลิงสีทองนั่นช่วยมันเอาไว้…”
คนอื่นไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชายชราชุดเทาจะไม่รู้ด้วยเช่นกัน
ถึงแม้มันจะไม่อาจแลเห็นสถานการณ์เรื่องราวได้ชัดเจน แต่มันก็พอจะจับสถานการณ์ได้รางๆ ควบคู่กับการคาดเดาของมัน ก็ไม่ยากที่จะสรุป
“นกตัวนั้น…มันมิใช่ไร้ชีวิต กระทั่งยังเกิดจากการควบรวมของพลังประหลาดหรือ?”
ประมุขเผ่าปีศาจได้แต่ก้มลงไปมองผ่านเมฆหายนะสู่สวรรค์ด้วยสายตาอื้ออึง
“ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่ในห้วงเวลาคับขันมันกลับพุ่งลงไปช่วยชีวิตต้วนหลิงเทียนเอาไว้…เมื่อครู่ที่มันอยู่ๆก็หายไป เป็นมันพุ่งร่างออกจากเมฆมงคลเบญจรงค์ผ่านพ้นเมฆหายนะสู่สวรรค์ ลงไปผสานเข้าร่างต้วนหลิงเทียนและช่วยเจ้านั่นเอาไว้จากทัณฑ์อัสนี…”
ชายในชุดสีเทากล่าว “อย่างไรก็ตามแม้พลังที่ควบรวมสร้างนกนั่นจะเป็นพลังระดับเดียวกันกับพลังเซียนอมตะต้นกำเนิด…แต่จากที่ข้าสัมผัสได้ เหมือนพลังที่ใช้ควบรวมสร้างนกนั่นขึ้นมา บัดนี้ได้สูญไปเกินครึ่ง!”
“หมายความว่า…ตอนนี้ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะเผชิญหน้ากับอัสนีทัณฑ์สายสุดท้าย แต่ให้นกนั่นคิดช่วยมันอีกครั้งก็ไร้ประโยชน์หรือท่านอาจารย์?”
ประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ไม่ใช่ตัวโง่งม มันย่อมคาดเดาความนัยวาจาที่อาจารย์ของมันกล่าวออกได้ทันที
“อืม”
