หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆบังเกิดสำนึกรู้ต่อฟ้าดิน
กระทั่งสำนึกรู้ฟ้าดินยิ่งมายิ่งถ่องแท้ สุดท้ายสำนึกรู้ฟ้าดินของเขาก็บรรลุถึงขีดจำกัด และด้วยความช่วยเหลือโดยอ้อมของจ้าววังเซียนสัญจร อวี่เหวินฮ่าวเฉิน ที่ชักนำหายนะทัณฑ์สวรรค์มา ก็ทำให้เขาพลอยได้โอกาสข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์เช่นกัน
เรื่องราวทั้งหมด ต้วนหลิงเทียนยังรู้สึกเสมือนว่ากำลังฝันไป!
สำหรับผู้อื่นนั้น การจะแผ้วถางสร้างเส้นทางสายนี้ เกรงว่าหากไม่มีสิบปีร้อยปีคงยากกระทำได้…
หากทว่า เขา ต้วนหลิงเทียน! กลับใช้เวลาเพียงวันเดียวสร้างหนทางจนสำเร็จ!!
‘ทั้งหมดทั้งมวล…ล้วนเป็นเพราะพลังสุริยันทั้งสิ้น!’
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนมั่นใจเต็มสิบส่วน
เขายังจดจำได้เป็นอย่างดี
ว่าเพราะอะไรเขาถึงมายังใจกลางแพเมฆหายนะ…มิใช่มีบางสิ่งกำลังเรียกหาพลังสุริยันหรือไร? แล้วไฉนสำนึกรู้ฟ้าดินของเขาถึงได้บรรลุถึงขีดจำกัดด้วยความเร็วที่สูงล้ำเกินจริงจนชักนำหายนะทัณฑ์สวรรค์ให้ฟาดผ่าลงมา…ก็มิใช่เพราะพลังสุริยันมันพุ่งหายขึ้นไปในเมฆหายนะหรือไร?
อาจกล่าวได้ว่า หากไร้ซึ่งพลังสุริยันแล้วไซร้…เรื่องราวอะไรทั้งหมดในวันนี้คงไม่เกิดขึ้น!
แต่เป็นธรรมดาว่าต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่อาจทราบได้ ว่าไฉนพลังสุริยันถึงก่อให้เกิดผลลัพธ์พิสดารเช่นนี้
