“ส่วนคลื่นกระแทกที่ระเบิดออกมาจากพลังมหาศาลเมื่อครู่…สมควรเป็นคลื่นพลังสะท้อนที่เกิดจากต้วนหลิงเทียนถูกอัสนีระเบิดร่างเป็นผุยผงไม่ผิดแน่!!”
“ตอนนี้ด้วยพลังปั่นป่วน สำนึกเทวะจึงมิอาจหยั่งรู้เรื่องราว ณ จุดระเบิดได้…อย่างไรก็ตามรอให้พลังมหาประลัยนี่สลายหายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเจ้าก็จักได้เห็นเรื่องราวกระจ่าง อย่างไรก็ตามข้าคิดว่าต้วนหลิงเทียนคงร่างแหลกเป็นผุยผงตายตกไปแล้ว!!”
… …
เหล่าผู้ชมเริ่มจ้อกันออกมาไม่หยุด เหล่าผู้รู้ทั้งหลายก็กล่าวออกกมาราวกับตาเห็น แต่ทุกสายตาตอนนี้ก็จับจ้องมองไปยังจุดปะทะกันระหว่างต้วนหลิงเทียนกับอัสนีทัณฑ์สวรรค์ไม่วางตา
ตอนนี้ด้วยมีมวลพลังสีทอง สีขาวและสีม่วงกำลังแตกระเบิดกำจายออกมาสะท้านความว่างเปล่า ซึ่งนั่นไม่เพียงแต่จะปิดกั้นสายตาของผู้ชม แต่อานุภาพพลังยังทำให้สำนึกเทววะของผู้ชมทั้งหลายไม่อาจส่งผ่านไปสำรวจเรื่องราวใดๆ ณ จุดปะทะได้เลย
“พี่เทียน…”
ไม่ทราบว่าเค่อเอ๋อได้เปิดตาและกลับมาชมดูเรื่องราวตั้งแต่เมื่อไหร่ หากทว่านางกำลังจับจ้องไปยังจุดที่มวลพลังสามขุมกำลังปั่นป่วนระเบิดฟ้าด้วยใจสั่นสะท้าน มากล้นไปด้วยความกังวลนัก
“ท่านพ่อ”
ต้วนซือหลิงเองก็ลืมตาขึ้นมาแล้ว นางเองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับมารดา
“เมื่อครู่…นกนั่น…”
