“ข้าเดาว่ามันไม่อยากยอมรับชะตากรรมของตัวเอง…เพราะสุดท้ายแล้วก็มีผู้ฝึกตนไม่น้อยที่นิสัยดื้อรั้น”
“มันไม่ยอมรับชะตากรรมแล้วจะอย่างไร หรือมันคิดว่าตัวเองจะพลิกฟ้าเปลี่ยนชะตาตัวเองได้?”
…
เหล่าผู้ชมที่แลเห็นทีท่าฮึดสู้ของต้วนหลิงเทียนได้แต่ส่ายหัวไปมา ด้วยคิดว่านี่ช่างเป็นการกระทำที่ไร้ค่าสิ้นดี!
“หากข้าเป็นมัน ข้าจะทะนุถนอมห้วงเวลาสุดท้ายนี้ไว้ให้ดีที่สุด และใช้มันเพื่ออยู่กับครอบครัว…ข้าล่ะมิเข้าใจจริงๆว่าในหัวมันคิดบ้าอะไรของมันกันแน่ ลูกเมียของมันก็ยืนอยู่โทนโท่ตรงนั้น แต่มันกลับไม่เอาเวลาไปใช้กับลูกเมีย ดันเอามาทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้เสียได้!”
รองจ้าววังเซียนสัญจรคนหนึ่งกล่าวออก
ฟังจากวาจาของมันแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันไม่เข้าใจจริงๆว่าต้วนหลิงเทียนคิดอะไรอยู่ในหัว
และวาจานี้ของมันก็ได้รับความเห็นชอบจากปีศาจทุกตนที่มาเยือนวังเซียนสัญจร
“เฮอะ! จะตายอยู่รอมร่อยังเอาเวลาชีวิตสุนัขของเจ้ามาใช้อย่างเสียเปล่าอีกรึ?”
ศิษย์เอกของรองจ้าววังเซียนสัญจร อวิ๋นฟู่เหย่ แยะยิ้มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
ในสายตาของอวิ๋นฟู่เหย่
ต้วนหลิงเทียนผู้นี้เสมือนดิ้นรนอยู่ในโลงที่กลบฝังไปแล้ว!
“ต้วนหรูเฟิงหนอต้วนหรูเฟิง ลูกชายตัวดีของเจ้ากำลังจะถูกฟ้าผ่าตายตกแล้ว…ข้าล่ะอยากเห็นจริงๆ ว่าถ้าเจ้ามาเห็นฉากนี้เจ้าจะทำหน้าอย่างไร…”
