ถึงแม้ระหว่างมันกับต้วนหลิงเทียนจะไร้ซึ่งความแค้นส่วนตัว แต่พออวิ๋นฟู่เหย่ได้รับทราบว่าต้วนหลิงเทียนเป็นนายน้อยตำหนักเมฆาครามปลอมตัวมา มันก็แทบรอฆ่าต้วนหลิงเทียนไม่ไหว!
อนิจจาเพราะมันไม่มีปัญญาฆ่าต้วนหลิงเทียน!
หาไม่แล้วต้วนหลิงเทียนคงไม่เหลือลมหายใจมาจนถึงวันนี้!
‘ไม่มีทางรอดพ้นจากหายนะทัณฑ์สวรรค์…’
หลังยืนยันได้ว่าอวิ๋นฟู่เหย่หันไปมองจ้องต้วนหลิงเทียนแล้ว หวงเหวินจิ้งก็มองไปยังต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง แววตากระจ่างดั่งสายน้ำยามสารท บัดนี้กลับหมองลงเผยให้เห็นความกังวล
กระทั่งหวงเหวินจิ้งเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
แม้นางรู้ดีว่าเรื่องราวระหว่างนางกับบุรุษผู้นี้ไร้วาสนา แต่นางก็อดหวังให้อีกฝ่ายอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้
‘หากท่านอาจารย์คิดฆ่าเจ้า ข้ายังพอร้องขอชีวิตเจ้าจากท่านอาจารย์ได้…แต่ข้าจะช่วยเหลือให้เจ้าบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะได้อย่างไร?’
ตอนนี้แก้มงามที่เย็นชาราวมีน้ำแข็งฉาบเคลือบ ไม่เพียงเผยความเยียบเย็นยังเผยให้เห็นถึงความอับจนประการหนึ่ง
หากอาจารย์นางคิดฆ่าต้วนหลิงเทียน นางยังสามารถร้องขอชีวิตอีกฝ่ายได้
แต่กับหายนะทัณฑ์สวรรค์ นางไม่มีปัญญาสอดมือ!
เหนือแพเมฆหายนะสู่สวรรค์
“ท่านอาจารย์”
