เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเค่อเอ๋อกับคนอื่นเปลี่ยนเป็นไม่ค่อยจะสู้ดี เผิงไหลก็เร่งกล่าวปลอบออกมาทันที “นายท่านมิใช่คนของเผ่าปีศาจ! นายท่านอาจสร้างปาฏิหาริย์ก็เป็นได้!!”
“สำหรับคนธรรมดานั้นยากที่จะสร้างปาฏิหาริย์อันใดได้…หากทว่าสำหรับนายท่านยังมีอันใดเป็นไปมิได้อีก!?”
แน่นอนว่าแม้เผิงไหลจะกกล่าวออกมาแบบนี้ ตัวตัวมันเองก็มิได้หลงเหลือความหวังในใจมากนัก
ปาฏิหาริย์!
ได้ยินคำของเผิงไหล แม้กระทั่งเด็กอย่างต้วนซือหลิงยังรู้ว่าอีกฝ่ายเพียงกล่าวปลอบใจ หากแต่สีหน้าทุกคนก็ผ่อนคลายลงไปบ้าง หันมองไปที่ต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง แววตาทั้ง 3 ก็ฉายชัดถึงความหวังออกมา
ถึงแม้ว่าความหวังจะริบหรี่เพียงใด…
แต่พวกนางทั้ง 3 ก็เฝ้ารอให้ต้วนหลิงเทียนสร้างปาฏิหาริย์!
“จักต้องมีปาฏิหาริย์แน่นอน…ชีวิตที่ผ่านของพี่เทียนมิทราบสร้างปาฏิหาริย์มาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง เช่นนั้นครั้งนี้พี่เทียนย่อมสร้างปาฏิหาริย์อีกครั้งแน่!”
เค่อเอ๋อที่มองไปยังต้วนหลิงเทียน กล่าวออกด้วยน้ำเสียงแววตาเชื่อมั่น
‘แต่ถึงแม้จะไม่มีปาฏิหาริย์อันใด…และเกิดเรื่องอะไรกับพี่เทียนขึ้นมาจริงๆ ข้าก็ไม่คิดอยู่คนเดียวสืบไป!’
แน่นอนว่าในใจของเค่อเอ๋อยังเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
‘ซือหลิง…พี่หญิง..’
หากทว่าพอคิดถึงลูกสาวกับพี่สาวฝาแฝดแล้ว เค่อเอ๋อก็ไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้ต่อไป
