“ท่านอาจารย์ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่าวังเซียนสัญจรนั้นมีกลวิธีข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ที่สืบทอดต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น…แต่ทว่ากลวิธีดังกล่าวมีเพียงชนชั้นจ้าววังเซียนสัญจรเท่านั้นที่เข้าถึงได้หรือ?”
ประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์มองไปมองควันสีเทาเบื้องหน้าด้วยสายคามากเคารพ เอ่ยถามออกมาด้วยความอยากรู้
“อืม…เป็นเช่นนั้น”
หมอกควันสีเทาที่ไร้รูปร่าง มิคาดกลับสามารถกล่าวตอบประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ได้ แถมเสียงตอบยังเป็นน้ำเสียงแหบแห้งของชายชราในชุดสีเทาก่อนหน้า “หากแต่กลวิธีข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ของจ้าววังเซียนสัญจรนั้น กว่าจะใช้ได้สักครั้งต้องเสียเวลาเตรียมการนานนัก…”
“เช่นนั้นโดยปกติแล้ว มีเพียงชนชั้นจ้าววังเซียนสัญจรเท่านั้น ถึงจักมีสิทธิ์เพลิดเพลินไปกับกลวิธีนั่น…”
ฟังจากคำของชายชราในชุดเทา คล้ายมันคุ้นชินกับกลวิธีการข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ของชนชั้นจ้าววังเซียนสัญจรดี
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง…”
ประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์เองก็พอจะเข้าใจเรื่องราวได้ว่าไฉนวังเซียนสัญจรถึงไม่แจกจ่ายให้คนอื่นในวังจากนั้นมันก็เหินร่างตามหมอกควันสีเทาที่เป็นนอาจารย์ของมันไปยังวังเซียนสัญจรอย่างเงียบงัน
ฟุ่บ!
ไม่นานหมอกควันสีเทาดังกล่าวก็บรรลุถึงน่านฟ้าเหนือวังเซียนสัญจร!
กล่าวให้ชัดเป็นน่านฟ้าเหนือคฤหาสน์ที่พักของจ้าววังเซียนสัญจร
