‘นอกจากนั้นตอนนี้ทั้งเมืองเหรินโม่เชิ่งก็ได้ล่วงรู้กันหมดแล้ว ว่ารองจ้าววังเซียนสัญจรคนใหม่อย่างข้า เป็นนายน้อยตำหนักเมฆาครามขุมพลังของมนุษย์ที่แฝงตัวเข้ามา…แถมพวกมันยังบังเอิญได้รูปเหมือนจากข้ามาจากผู้ฝึกตนมนุษย์ในภูมิภาคเบื้องล่าง ที่ถูกทักษะควาญวิญญาณเค้นความ?’
ได้รับทราบเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็สำนึกได้ทันทีว่าครั้งนี้เขาประมาทเกินไปจริงๆ!
หากเขาฉุกคิดเรื่องนี้แต่แรกเขาคงไม่พลาดอะไรง่ายๆแบบนี้! ทว่าเรื่องมันผ่านไปนานจนทุกอย่างกระจ่างหมดแล้ว เขาจึงไม่คิดว่าในภูมิภาคเบื้องล่างจะยังมีผู้ฝึกตนที่ยังเก็บรูปเหมือนเขาไว้ กระทั่งให้ความสนใจเขากันอยู่อีก!!
‘แถมจ้าววังวิญญาณอสุรา ฉีหนานฟง นั่นมันคิดจะฆ่าข้าตั้งแต่เมื่อปีก่อน…แต่ด้วยกลัวอวี่เหวินฮ่าวเฉินที่กำลังจะบรรลุครึ่งก้าวเซียนอมตะหาความ มันเลยไม่กล้าลงมืออะไร…เพียงมาเฝ้ารอข้าด้านนอกคฤหาสน์ ประหนึ่งดักกระต่ายหน้าโพรง?’
‘มันคิดให้ข้าหลบหนีออกไปก่อน ถึงจะลงมือฆ่าข้า…ไม่งั้นก็รอให้จ้าววังอวี่เหวินออกจากการปิดด่านมาฆ่าข้า?’
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงทันใดหลังได้รับทราบถึงสถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ สองตายังเผยประกายเยียบเย็นเรืองวูบ
“หืม?”
ทันใดนั้นสองตาต้วนหลิงเทียนกลับหรี่ลงอีกครั้ง คล้ายพบอะไรบางอย่าง
‘พลังเซียนสุริยันต้นกำเนิดในร่างข้าเป็นอะไรไป…ทำไมอยู่ๆมันถึงปั่นป่วนพุ่งพล่านแบบนี้?’
