ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร หากทว่าตอนนี้ต้วนซือหลิงพลันสังเกตเห็นเมฆดำทะมึนที่กำลังเคลื่อนไปบรรจบเหนือฟ้าทิศทางหนึ่ง จึงกล่าวถามเผิงไหลออกมาทันที
ได้ยินคำของต้วนซือหลิง เผิงไหลก็แหงนขึ้นไปมองเมฆดำที่กำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็วผิดปกติบนฟ้า และดูเหมือนเมฆจากทุกสารทิศจะเคลื่อนตัวไปยังจุดหมายปลายทางเดียวกัน
ไปบรรจบเหนือฟ้า ณ จุดนั้น จุดที่มีแพเมฆทะมึนอันหนาแน่น!
นอกจากนี้เบื้องหลังแพเมฆดำนั่นกลับมีประกายแสงหลากสีสันสาดดส่องลอดความมืดมิดออกมาให้เห็นเป็นครั้งคราว
“นี่มัน…”
ทันใดนั้นลูกตาเผิงไหลก็หดหยีลงทันที สีหน้ายังเปลี่ยนไปอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะโพล่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ “มะ…เมฆหายนะทัณฑ์สวรรค์ของครึ่งก้าวเซียนอมตะ!!”
ทว่าอย่างไรก็ตามเผิงไหลคล้ายตระหนักได้ว่าไม่ควรรบกวนนายท่านของมันกับนายหญิง เสียงโพล่งอุทานจึงถูกมันลดความดังลงไปหลายส่วน ทำให้ไม่รบกวนเค่อเอ๋อกับต้วนหลิงเทียนที่กำลังกอดกันอย่างหวานชื่นแต่อย่างใด…
อย่างไรก็ตามก่านหรูเยี่ยนที่อยู่ใกล้กับมัน ย่อมได้ยินเสียงอุทานของมันชัดถนัดหู
“เมฆหายนะทัณฑ์สวรรค์ของครึ่งก้าวเซียนอมตะหรือ?”
ทันใดนั้นสายตาของก่านหรูเยี่ยนก็หันไปมองตามทิศทางสายตาของเผิงไหลทันที
พอได้เห็นว่าเมฆดำทะมึนกำลังแห่แหนกันมาจากทุกทั่วสารทิศและไปบรรจบกัน ณ จุดๆหนึ่ง สีหน้านางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “เป็นเมฆหายนะทัณฑ์สวรรค์ของครึ่งก้าวเซียนอมตะจริงๆ!”
