ใบหน้าดังหยกเสลาของต้วนซือหลิงเคร่งขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพก่านหรูเยี่ยน ด้วยความวิตกกังวลจึงอดไม่ได้ที่จะร่ำร้องเรียกหาออกมา
ในสายตาของต้วนซือหลิง ก่านหรูเยี่ยนนั้น มีความสำคัญต่อนางรองจ้าวบิดามารดา
พอเห็นก่านหรูเยี่ยนบาดเจ็บนางย่อมเป็นห่วงเป็นธรรมดา
“พี่หญิงท่านเป็นอะไรมากหรือไม่?”
ขณะเดียวกันเค่อเอ๋อก็เร่งเข้ามาประคองถามก่านหรูเยี่ยนด้วยความเป็นห่วง
ก่อนที่ก่านหรูเยี่ยนจะทันได้ตอบคำ นางก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเข้าไปภายในห้องหับของต้วนหลิงเทียนที่พังทลายลงมา ใบหน้างามของนางยังเผยความกังวลใจอย่างถึงที่สุด
บุรุษของนางยังอยู่ด้านใน!
“ข้าไม่เป็นอะไรมาก”
ก่านหรูเยี่ยนส่ายหัวไปมาค่อยมองเข้าไปในห้องของต้วนหลิงเทียนที่เต็มไปด้วยฝุ่นทั้งซากปรักหักพังด้วยโทสะ เพราะนางคิดว่าเมื่อครู่ไม่พ้นเป็นต้วนหลิงเทียนที่ซัดนางออกมา
“ท่านแม่ ท่านพ่อยังอยู่ข้างใน”
ต้วนซือหลิงที่ตามเค่อเอ๋อมาก็ฟื้นสติทันท่วงที กล่าวออกมาด้วยความกกังวล นิ้วเล็กชี้ไปทางห้องหับของบิดา
“แม่รู้”
เค่อเอ๋อพยักหน้า ยังฉายชัดความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด
“นี่มันอะไรกัน…”
และในตอนนี้เผิงไหลที่ตามมาถึง หลังมองเข้าไปในห้องไปพักหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
ในคำอุทานยังเต็มไปด้วยความตกใจ
