“ซือหลิงของแม่เก่งมาก…แต่ถ้าคิดบ่มเพาะพลัง ต้องรอให้ท่านพ่อออกจากการปิดด่านก่อน ถึงตอนนั้นค่อยให้ท่านพ่อสอนดีหรือไม่?”
เมื่อเห็นลูกสาว่าง่ายเค่อเอ๋อก็โล่งใจ กล่าวออกด้วยรอยยิ้ม
“ได้ๆๆ…ถ้าท่านพ่อออกจากการปิดด่านแล้ว ท่านแม่ต้องให้ท่านพ่อสอนซือหลิงด้วย”
ได้ยินคำบอกปัดกลายๆของเค่อเอ๋อ ซือหลิงไม่เพียงไม่เสียใจ ยังแลดูตื่นเต้นยินดีมไม่น้อย!
เพราะในสายตาของซือหลิง
ท่านพ่อของนางร้ายกาจกว่าท่านแม่กับท่านป้านัก
หากให้ท่านพ่อเป็นคนสอน นางต้องเก่งขึ้นมากแน่ๆ!
วันเวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน
พริบตาก็ผ่านพ้นไปแล้ว 20 วัน
ฟิ้วว! ฟู้วว! ฟู้วว!
…
ในห้องปิดสนิทของต้วนหลิงเทียน อยู่ๆก็ปรากฏสายลมแรงพัดกระหน่ำ
สายลมแรงดังกล่าวนั้นพัดกรรโชกออกมาจากร่างต้วนหลิงเทียนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงปานมังกรพิโรธ มันกวาดออกไปทั่วราวกับจะทำลายทุกสิ่งโดยรอบ
อย่างไรก็ตามยามเมื่อสายลมที่รุนแรงดั่งมังกรพิโรธพัดอย่างเกรี้ยวกราดไปปะทะกับผนังนั้น พวกมันก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยคล้ายถูกบางสิ่งจัดการ
ขณะเดียวกัน ร่างต้วนหลิงเทียนที่นั่งหลับตาขัดสมาธิบนเตียงก็ลืมตาขึ้น
สองตาเผยประกายจ้าดั่งตะวัน แลดูส่องสว่างปานจะขับไล่ความมืดมิดทั้งมวล!
ตอนนี้กลิ่นอายพลังที่มองไม่เห็นอันแผ่ออกจากร่างต้วนหลิงเทียนอย่างเป็นธรรมชาตินั้น ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือหากจะเทียบกับก่อนหน้านี้!
