ในเวลานี้หากมีคนอยู่ในหุบเขาอีกคน ไม่พ้นคงได้ตกตะลึงยกใหญ่แน่
เพราะตอนนี้ ในหุบเขาเล็กๆ โดยมีจุดหนึ่งเป็นจุดศูนย์กลาง อาณาบริเวณกินรัศมีร้อยหมี่รอบๆจุดดังกล่าว กลับปรากฏฉากพิสดาร ต้นไม้ใบหญ้าที่เคยเขียวขจีกลับแห้งเหี่ยวผุพัง ราวกับพวกมันทั้งหมดสิ้นสูญพลังชีวิต!
แต่เดิมพื้นที่กินรัศมีร้อยหมี่นั้นมีสีเขียวดั่งมรกต แต่พริบตาก็กลับกลายเป็นสีเหลืองแก่!
ทำให้ยามมองลงมาจากฟ้าสูงบังเกิดภาพประหลาดแปลกตานัก รอบๆก็บริบูรณ์ดี ไฉนกลับมีพื้นที่แห้งเหี่ยวเป็นหย่อมประหลาดแบบนั้นได้?
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วยาม ในที่สุดมหาปุโรหิตโม่เชวียนก็ขยายรัศมีค้นหาจนมาถึงน่านฟ้าเหนือหุบเขา…
เมื่อมันเหลือบไปเห็นพื้นที่แห้งเหี่ยวหย่อมหนึ่งท่ามกลางขุนเขาขจี ลูกตามันก็หดหยีลง ร่างดิ่งลงจากฟ้าดั่งอุกกาบาตไปหยุดอยู่เหนือหุบเขาเล็กๆทันที
“ข้าจำได้ว่า…พื้นที่แถบนี้เดิมทีก็สมควรเป็นสีมรกตเหมือนโดยรอบมิใช่หรือไร ไฉนตอนนี้ต้นไม้ใบหญ้ารอบๆกินรัศมีร้อยหมี่กลับแห้งเหี่ยวลงแบบนี้ได้? กระทั่งสำนึกเทวะยังจับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่เริ่มจางหายไป…”
ตระหนักถึงจุดนี้สีหน้าโม่เชวียนก็มืดลงทันใด “นั่นหมายความว่าเดิมทีสถานที่แห่งนี้ยังสมบูรณ์ดีอยู่ แต่มันพึ่งเหี่ยวเฉาลงได้ไม่นาน…”
ตอนนี้เองในหัวโม่เชวียนบังเกิดประกายความคิดหนึ่งแล่นผ่าน
