“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ…เพียงแค่ผู้ฝึกมารมนุษย์คนหนึ่งกลับสามารถวาดอาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพเป็น กระทั่งทานทนจนจบได้…”
จ้าววังวิญญาณอสุราถอนหายใจออกเฮือกหนึ่ง โรยตัวลงมาจากฟ้า มือสะบัดริบแหวนพื้นที่จากนิ้วแห้งเหี่ยวของตู้กู เสร็จ มันที่โรยตัวตีคู่ไปกับซากศพที่ร่วงหล่นของตู้กูก็เพียงมองจ้องศพแห้งเหี่ยวด้วยสายตาลึกซึ้ง ยังแลเห็นเค้าลางความเคารพบางๆ
ถึงแม้จะเป็นเผ่าปีศาจดั้งเดิมในแดนเนรเทศ แต่ก็มีน้อยคนนักที่กล้าใช้อาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพออกมาแบบนี้ได้!
และมีปีศาจที่น้อยยิ่งกว่าน้อยที่สามารถอดทนจนใช้อาคมได้สำเร็จ
วันนี้ในแดนมนุษย์ ไม่เพียงแต่จะได้เห็นมนุษย์คนหนึ่งกล้าใช้อาคมดังกล่าว กระทั่งยังใช้ออกสำเร็จ! ทานทนได้จนจบสิ้นกระบวนการ มันไม่ยอมรับก็ไม่ได้ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะเผยความเคารพ!
ถึงแม้มันกับตู้กูจะเป็นศัตรูกัน และต่อให้ตอนนี้ตู้กูจะฟื้นขึ้นมา มันก็ยังจะฆ่าตู้กูให้ตาย
ทว่าเรื่องนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับความเลื่อมไสต่อตู้กูในเรื่องนี้…
“เจ้านั่นโชคดีนักที่หนีไปได้…”
พอนึกถึงผู้หลบหนีที่เล็ดรอดการเพ่งเล็งด้วยสำนึกเทวะของมันไปเพราะอาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพ แววตาของจ้าววังวิญญาณอดไม่ได้ที่จะเผยความอิจฉาออกมาจางๆ
ถึงแม้มันจะมีสหายมากมายกระทั่งบ้างยังคบกันมากว่าครึ่งชีวิต
ทว่ามันรู้ดีแก่ใจ
