น้ำเสียงยามกล่าวของมัน ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยเจตนาฆ่าฟันนัก
หากแต่ต้วนหลิงเทียนที่กำลังเผชิญหน้ากับอาวุโสที่เผยท่าทีดุร้ายเอาเรื่อง กลับไม่ได้แยแสอะไรมันเลยเพียงก้มลงไปกล่าวกับต้วนซือหลิงในอ้อมอกว่า “ซือหลิง ลูกหลับตาฟุบไปก่อนได้รึเปล่า? พ่อจะจัดการอะไรนิดหน่อย”
“ท่านพ่อ ท่านจะฆ่าคนชั่วงั้นเหรอ?”
ต้วนซือหลิงกระพริบตากลมใสปริบๆ สีหน้าเริ่มขึ้นสีชมพูขึ้นมาด้วยความคึกคัก “คนชั่วกล้าคิดทำร้ายท่านพ่อหรือ? ท่านพ่อๆ ให้ซือหลิงดูท่านพ่อทุบตีคนชั่วด้วยคนได้ไหม?”
หลังกล่าวขอจบต้วนซือหลิงก็เม้มปากลงราวร้องขอ ทีท่าน่ารักนี้ทำให้สองตาต้วนหลิงเทียนปานจะละลายเป็นน้ำ
“งั้นก็ได้…ซือหลิงอยากดูก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามองไม่ชัดอย่าโทษพ่อนะ”
ต้วนหลิงเทียนลูบศีรษะน้อยๆของซือหลิงอย่างเอ็นดูพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เย่!”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนตกลงรับคำขอ ใบหน้าต้วนซือหลิงก็แดงก่ำขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น มองไปคล้ายหยกเสลาชวนให้หมั่นเขี้ยวน่าหอมน่าหยิกแก้มนัก
“พี่เทียน…”
ต้วนหลิงเทียนตอบรับคำขอต้วนซือหลิงไปไม่ทันไร เค่อเอ๋อก็เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสายตาเป็นกังวล ด้วยนางไม่อยากให้บุตรีตัวน้อยเห็นฉากนองเลือดเร็วเกินไป…
สุดท้ายแล้วลูกนางก็ยังเล็กนัก
“ไม่ต้องกังวล ข้ารู้…”
ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้เป็นธรรมดาว่าเค่อเอ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพยักหน้ากล่าวออกด้วยรอยยิ้มสบายๆ
