เมื่อเทียบกับมรดกตกทอดจากปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์ที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยกว่านาง นางย่อมสนใจมรดกที่หลงเหลือไว้จากตัวตนครึ่งก้าวเซียนอมตะที่กำลังจะเยื้องย่างขึ้นสู่สวรรค์มากกว่า!
เพราะสุดท้ายแล้วตัวนางก็ไม่ใช่ปรมาจารย์จารึกเซียน ตัวนางย่อมไม่สนใจมรดกของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์!
สิ่งเดียวที่นางสนใจก่อนหน้านี้คือ ยอดศาสตราเซียน!
ทว่ามรดกของตัวตนครึ่งก้าวเซียนอมตะนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง…
กระทั่งตัวนางเองก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความหวั่นไหว
ไม่นานเสียงชราก็ดังขึ้นสืบต่อ
“อย่างไรก็ตามแม้ข้าจักล้มเหลวในการก้าวข้ามขอบเขตจากปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์ สู่ระดับสวรรค์ และสร้างศาสตราเซียนที่เหนือกว่าศาสตราพันอาคมเซียนจนถึงเวลาที่ข้าต้องขึ้นสู่สวรรค์…แต่ในระหว่างที่ข้าค้นคว้าหาวิธีสร้างศาสตราเซียนที่เหนือกว่าศาสตราพันอาคมเซียนนั้น ตัวข้าก็ได้พบกับการผสานกันของอาคมเซียนบางประการโดยบังเอิญ…”
“การผสานกันของอาคมเซียนโดยบังเอิญนี้ ต้องการสภาพแวดล้อมจำเพาะเจาะจงในการสลักจารึก อีกทั้งยังเป็นอาคมที่สามารถใช้งานได้ครั้งเดียว ทว่าก็มิใช่การใช้งานได้ครั้งเดียวแบบอาคมเซียนใช้แล้วทิ้งทั่วไป…และถ้ำกาลเวลาที่พวกเจ้าอยู่ตอนนี้ ก็คือสถานที่ๆข้าสลักจารึกอาคมเซียนผสานที่ข้าบังเอิญค้นพบเอาไว้…”
