หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หวงฉี่หลิงก็เร่งส่งเสียงผ่านพลังกล่าวบอกต้วนหลิงเทียน “น้องหลิงเทียน ข้าต้องขออภัยต่อเจ้าแล้วที่ชักนำปัญหามาสู่เจ้า…เดี๋ยวข้าจะพยายามรั้งพวกมันทั้ง 3 เอาไว้ เจ้ารีบหนีเข้าไปในป่าหินด้านล่างเสียแล้วเข้าไปหลบในมรดกสถานของปรมาจารย์เซียนจารึกระดับสวรรค์นั่น! เห็นว่าด้านในนั้นเป็นดั่งเขาวงกต พวกมันย่อมไม่อาจหาเจ้าพบได้โดยง่ายแน่!”
อย่างไรก็ตาม แม้มันส่งเสียงไปแล้วแต่กลับไม่ได้ยินวาจาตอบรับแต่อย่างใด
วูบ!
ดั่งสายลมหนึ่งพัดผ่าน…ร่างต้วนหลิงเทียนวูบมาหยุดเบื้องหน้าหวงฉี่หลิง ทั้งมองจ้องไปยัง 3 ศิษย์วังเซียนสัญจรด้วยแววตาสีหน้าสงบ
หากแต่หลังมองจ้องพวกมันอย่างสงบแล้ว จิตสังหารหนึ่งก็เริ่มแผ่เรื่อๆออกมา
เมื่อหวงฉี่หลิงเห็นต้วนหลิงเทียนก้าวออกมาเผชิญหน้ากับ อริทั้ง 3 สีหน้าหวงฉี่หลิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
“พวกเจ้า…อยากฆ่าข้างั้นเหรอ?”
เสียงกล่าวทั้งสายตาต้วนหลิงเทียนสงบใจเย็นนัก หากแต่เมื่อตั้งใจฟังให้ดีจะพบความเยียบเย็นประการหนึ่งแฝงเร้นมาในน้ำเสียง
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนกล้าก้าวออกมาถามซึ่งๆหน้าไม่คล้ายหวาดกลัวแบบนี้ เหล่า 3 นายน้อยวังเซียนสัญจรอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปอยู่บ้าง
“ข้าถามว่า แมวสุนัขอย่างพวกเจ้า 3 ตัว…คิดฆ่าข้างั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นว่าทั้ง 3 อึ้งไปไม่ตอบคำ ต้วนหลิงเทียนจึงกล่าวถามออกมาอีกครั้ง
